6 Temmuz 2017 Perşembe

ÜLKÜCÜ HAREKET’E VE YENİ PARTİ MESELESİNE DAİR


Esasında başka konularda yazmak istiyordum fakat hareketin vaziyeti yine beni lanet olası politikanın orta yerine düşürdü, yazmazsam patlayacağım. Okuduklarımızı ve biriktirdiklerimizi tartışmaya açmayı böyle böyle erteliyoruz, bu da bizim günahımız olsun. Fakat bunu yazmak zorunda hissediyorum kendimi. Hareketin içerisinde sevdiğim kardeşlerim, saygı duyduğum büyüklerim belki beni okurlar da benim penceremden de meseleye bakabilirler diye yazmak zorunda hissediyorum. Çünkü ölümle pençeleşiyoruz.

Ömrümü Türk milliyetçiliği davasının entelektüel dirilişine adadım. Bu yaptım anlamına gelmez, ama çabaladığımı bilin. İktisat okudum, iktisat okuyorum, bu pencereden inandığım doğruları iktisat formasyonunun vermiş olduğu sofistike-emperyal bakış açısıyla ifade edebilmek istiyorum. Bunun için biriktiriyorum, çabalıyorum. Henüz yeterli değilim, hiçbir zaman bir alanda mutlak yetkinlik kazanılamayacağının da farkındayım. Ancak kendi alanıma dair kendimi donanımlı hissetmeden entelektüel üretim sürecine girmeyi de doğru bulmuyorum. Her şeyin bir zamanı var. Zira sosyal medya fareleri gibi entelektüel mastürbasyonla tatmin olup, küçük işlerin pençesinde kaybolmaya hiç niyetim yok.

24 yaşındayım, 10 senedir hareketin içerisindeyim. Özellikle benden yaşça küçük, benden daha iyi işler yapabilecek kardeşlerimin entelektüel diriliş hamlesine katkı sunması için uğraştım hep, onları cesaretlendirmeye çalıştım, bu yazının da esas niyeti odur. Benden yaşça büyüklerim ise yazımı okur da hak verirse ne mutlu, vermez de eleştirirse daha da mutlu!

Öncellikle bir tespitle başlayalım. Gerçek bir entelektüel, her şeyden az bir az bilen değil, kendi alanının uzmanı olan ve dünyayı kendi formasyonundan tutarlı bir biçimde okuyabilen kişidir. Çünkü malumat ve bilgi birbirinden tam anlamıyla farklıdır. Malumat hammadde iken bilgi üründür. Malumatı bilgiye dönüştürecek makine, sizin aldığınız eğitim, temel nosyonlarınız ve formasyonunuzdur. Bilgi, sistemli malumat manasındadır ve bu ancak iyi yetiştirilmiş bir zihin, gerçek bir dünya görüşü ile mümkündür. Gerçek bir entelektüel ise malumat yığını değil, bilgi sahibi ve üreticisidir. Durmuş Hocaoğlu’nun deyişiyle çağdaş olmak çağı yakalamak, modern olmak ise çağı yaratmak demektir. Bizim nihai derdimiz modern olabilmek olmalı.

Şimdi, buradan hareketle biz ülkücü gençlerin yapması gereken, bilgi üretmektir. Devraldığımız miras, her ne kadar buna müsaade etmese de… İyi okullarda okuyan, bölümünün dünyasını hakkıyla ince ince öğrenen yüzlerce ülkücü genç olduğunu biliyorum. Burada hepimize tek tek, birey olarak önemli bir görev düşüyor. Bu görevden bahsetmeden önce harekete ve hareketin içindekilere şu gözle bakılması gerektiğini düşünüyorum: Hareketin dışında kendi varlığını temin edemeyen, hareketten sürekli bir şeyler alır. Para, statü, tatmin vs. Ancak hareketin dışında da bilgisiyle, görgüsüyle, parasıyla, statüsüyle kendini var eden birey, hareketin içerisinde bulunarak sürekli bir fedakârlık yapıyor demektir ve harekete katkı sunma fırsatına sahiptir. Yani demek istediğim şu: Kendimiz başta olmak üzere, diğerleri için hep şu soruyu sormak gerekir. Bu şahsın bilgisinden, statüsünden, parasından hareketi ve mensuplarını çıkarırsan geriye ne kalır? O şahsın, yazdıkları hareketin dışındakiler için de saygı duyulası mıdır? Değilse hiç yaklaşmayın!

İşte bizim görevimiz, öncelikle birey olarak bunu sağlayabilmek, kendimizi asıl habitatımızın dışında da var edebilmek olmalı. Bunu sağladıktan sonra, aynı habitattaysak zaten ülkücülüğümüz sorgulanamaz hale gelir, çünkü büyük bir fedakârlıkla bu hareketin içerisinde bulunuyoruzdur artık. Ülkücülük ile tam manasıyla fedakârlık demektir.

Sonrasında yapmamız gereken ise ülkücü dünya görüşünü sağlamlaştırmak, tükendiyse yeniden inşa etmektir. Nasıl bir dünya istiyoruz? Türkiye adına neler yapacağız? Serbest piyasa – sosyal devlet ikiliğinde tavrımız nedir? Avrasya – Nato ikiliğinde ne diyoruz? Avrupa Birliği konusunda tavrımız nedir? Türk Dünyası adına neler planlıyoruz? Sekülerlik – dindarlık – modernleşme konusunda ne söylüyoruz? Dünyada yaygınca tartışılmaya başlanan kuramsal milliyetçilik literatüründe hangi pencereden bakıyoruz?

Bunun gibi onlarca soru daha sorulabilir. Soru sormak kolay tabi, cevaplaması zor. Hali hazırda cevapladığını zannedenler var, fakat önemli olan kavramları piç etmeden, kendi iç tutarlılığı ve literatürdeki anlamı korunarak tartışabilmek. Bu noktada iyi bir eğitim almak çok önemli işte, deminden beri anlatmak istediğim de bu. Gazeteciliği herkes yapar. Durmuş Hocaoğlu, birçok yazısında bizim entelektüel dünyamızın gazetecilik mantığıyla var edildiğini, gerçek bir entelektüel ortamın ve sosyetenin oluşmadığından yakınır. (Ayrıca bizim camiada 90 sonrası kavramsal, sistematik, gerçek bir entelektüel olarak gördüğüm tek isimdir rahmetli.)  Bu Türkiye’nin problemi ama bizle aşılır belki de. Belki bize bağlı, umudum var. Sosyal medyada gazetecilik mantığıyla derinlikten uzak, her konuda yazıp çizenlere kalırsa geleceğimiz, yandık. Bunun gibi derin konularda cevaplar verebilmek için içimizden bazılarının bir ömür tüketmesi gerekiyor. Üç beş günde, iki üç kitap okuyarak cevaplandırılabilecek sorular değil çünkü bunlar. Dediğim gibi, ömür tüketmek gerekir. Felsefe, sosyoloji, iktisat, siyaset bilimi, hukuk bilmek gerekir, hepsini olmasa bile en az ikisinde çok iyi olmak gerekir. Ben şahsen talibim, keşke talip olan, kısa vadeli tatminler peşinde koşmaktansa uzun vadede yön verecek düşünceler üretmeyi göze alabilen daha çok tanıdığım olsa keşke. Maalesef.

Dikkat ederseniz, yukarıda bir çırpıda sorduğum soruların Türk milletinin sürekli arasında kaldığı ve bizdeki çatışma kültürünü besleyen, bu sebeple gerçek bir millet olamayışımızın esas sebebi olduğunu göreceksinizdir. Bizim bu sorulara verilmiş tutarlı ve istikrarlı, kümülatif biçimde birikmiş cevaplarımızın olmayışı, yani arada kalışımız, bir yanıyla umut vaat ederken, diğer yanıyla bizi önü alınamaz bir biçimde tüketiyor. Şöyle ki, Türkiye’de siyaset kurumu bu tarz ikilikler üzerine konumlanıyor ve şekilleniyor. Biz ise hep arada derede kalıyoruz. Vaziyetimizin iyi ve kötü yanları da bu noktada ortaya çıkmaya başlıyor. Arada derede kaldığımız için sürekli ikiye bölünüyoruz ve bir kısmımız bir radikal uca, diğer kısmımız ise diğer radikal uca gidiyor. Bu kötü yanı...
           
          İyi yanı ise şu: biz diyalektik mantığıyla, tez ve antitezi sentezleyebilirsek uçtakileri kendimize doğru çekebiliriz. Biz en ortadayız. Çünkü Türk milletinin özetiyiz, içimizde hapçısı, otçusu, bilim adamı her şeyi var. Düşünce dünyamız, yetiştiğimiz şehirler, din algımız, modernlikle ilişkimiz için de aynısı geçerli. Her telden adam, her telden düşünce var bizde. Ortalamamız, merkez, ama sapmamız çok fazla. Yapılması gereken bu sapmayı olabildiğince küçültmek… Küçültmek demek, sistemleştirmek ve derinlikli, ağır hale getirmek demek… Savrulamaz kılmak demek… Bu da büyük bir potansiyel demek… Bunu bir ipe dizilmiş boncuklar gibi düşünün. En ortadaki boncuk daha hafifse, uçtaki ağır boncuklara doğru kayar. Ama sizin boncuğunuz daha ağırsa, uçtakileri kendinize çekerisiniz. Şimdi anlatabildim mi neden bilgi üretmemiz gerektiğini?

Ben, güncel meselelerin etkisiyle milliyetçi temayüller taşıyarak hareketin içine bir yerden girmiş, sonra derinleşmeye çalışırken Türkiye’deki başka fikirlerin çağımıza uygun, daha derinlikli ürünler koyduğunu görerek düzenli bir biçimde oradan beslenmeye başlayan çok insan tanıdım. Beslense bile  “gömlek değiştirdim” demeyi kendine yakıştıramayanlar, daha da ağırı cesaret edemeyenler de vardı elbet, yani düşünce dünyası bizimkiyle uzaktan yakından alakası olmasa bile hala ülkücüyüm diyen. İşte onlar, daha ağır olan uçlara kayanlar. Umarım meramımı anlatabilmişimdir.

Şimdi buraya kadar bilgi üretmemiz ve ülkücü dünya görüşünü oluşturmamız gerektiğini anlattım. Reelde bunun karşılığı ne? Şu: Fikirlerin iktidar olması için önce bir fikir sistemi hüviyetine sahip olması gerekir. Kapsayıcı, olabildiğince evrensel problemlere cevap verebilmiş, esasında kendi yeşerdiği coğrafyanın problemlerine ilaç olabilecek düşünceler üretmiş ve geleceğe dair bir öngörüsü bulunan. Bundan sonra bunları hayata geçirecek bir kadro gerekir. Birini bilim, ötekini uygulamalı bilim gibi düşünebiliriz. İlki düşünce adamları ister, diğeri bürokratlar ve siyasetçiler ister. Önce küheylan olacak ki şehsuvar küheylanına atlasın ve uçsuz bucaksız bozkırlarda istediği gibi at sürsün. Küheylan olmadan, Şehsuvar olunmaz. Hep söylediğim şey: Anlatacak hiçbir şeyimiz yok, ama sürekli bir şeyler anlatmaya çalışıyoruz. Yani fikir – kadro – siyaset sıralamasını takip etmek zorundayız. Daha en baştayız, durun bakalım.

Bütün bunların üzerine son olarak, malum yeni parti meselesine dair düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. Referandum sürecinde MHP yönetimi, konuya ilişkin iddialarını bir kenara bırakarak bir yola girdi, bu bence yanlış bir yoldu. Düşüncelerimi uzun uzadıya twitter hesabından paylaşmıştım, takip edenler bilir. Özetle parlamenter sistemi savunan ve bu cihetle iktidar partisini eleştirerek seçmenden oy isteyen bir siyasi parti, iddialarından geri adım atmamalıydı. Şimdi ise öncesinde kongre, sonrasında referandum sürecine bir tepki olarak yeni bir parti doğuyor ve bu partinin başında siyasi kariyeri birçok farklı partide şekillenmiş Meral Akşener yer alacak. Şimdi, öncelikle MHP ve Ülkücü Hareket bizim yuvamızdır. Yapılan yanlışlar, ahlaksızlıklar bizi zedeledi, ama yuvamızdan koparamaz. Neden mi? Çünkü bizim geleneğimiz burasıdır, bir geleneğin yaratılması öyle üç beş günlük bir hadise değildir. 50 yılı aşkın bir zamandır süregelen bir mücadelenin kapısıdır orası. 50 senelik bir geleneği reddetmek için ancak onun karşısına reforme edilmiş, güncellenmiş bir dünya öngörüsüyle çıkarsınız, eğer mevcut yapıda düşünce dünyanızdan ötürü yer bulamıyorsanız yeni bir parti anlamlı hale gelir. Şimdi, muhaliflerin referandum sürecinden öncesinde Bahçeli ve ekibine yönelttiği eleştirileri bir düşünelim. Hiçbir eleştiri “Yapmadı” değildi, “Yapamadı” idi. Yani, siyasetinin özü üzerinden değil, üslubu ve siyaset yapma biçimi üzerinden bir eleştiri söz konusuydu. Şahsen haklı bulduğum eleştirilerdi ve yönetimin değişmesi için gayet makul ve tutarlı idi. Burada camiamızın siyasilerinin fikri olarak ayrılığa düştüğü tek nokta, başkanlık meselesidir. Bahçelinin tavrı ise ideolojik bir saikle değil, konjonktürel bir saikle oluşmuştur, kanaatim bu yönde. Böyle olmasa dahi, başkanlık meselesi, iki ayrı camia-iki ayrı düşünce dünyası oluşturmak için yeterli bir sebep midir? Bence hayır.

Öyleyse, yeni parti kurmanın ideolojik bir saikle yapılmadığı aşikâr. Bu siyasi bir tavırdır. Bu iddiam çok acayip, ucubik bir iddia değil. Nitekim Ümit Hoca da kurulacak partinin merkez parti olacağını açıkladı. Şimdi, üstte harekete dair yazdıklarımı tekrar hatırlayın. Esas itirazım ettiğim nokta şudur: MHP ile ya da başka bir parti ile siyasi tavrını kesinleştirmeden, ülkücü dünya öngörüsünü oluşturmadan merkeze oturmak bizi dağıtmaktan başka hiçbir işleve sahip olamaz. Milli merkez diyorlar mesela. Milli lafını, AKP de kullanıyor, Perinçekçiler de. Hangisinin oyuna talipsiniz? Türkiye’de, bu denli kutuplaşmış bir Türkiye’de MHP’den farklı hangi siyasi söylemlerle hem AKP seçmenine, hem Kemalist seçmene hitap etmeyi düşünüyorsunuz? Sadece başkanlık ve özgürlük meselesi ise bence pek şansınız yok. Özgürlük hususunun Türk milletinin birincil önceliği haline gelmesi şu aşamada pek mümkün değil; çünkü henüz çözülememiş ve insan doğasını ziyadesiyle rahatsız eden ve öncelikleri alt üst eden daha çok mesele var.

Başkanlık ve özgürlük dışında MHP’den farklı bir söylem oluşturmak mümkün olsaydı, yani böyle bir düşünce alt yapısı bizde mevcut olsaydı, zaten kongre sürecinde eleştiriler “Yapamıyor.” temalı olmazdı. Düşünce varsa, uyumaz, beklemez, donmaz. Düşünce doğası itibariye doğduğu andan itibaren ortaya çıkmak ister ve onu kimse engelleyemez. Bu haliyle, sistemli bir düşünce dünyası olmadığı durumda, içimizden çıkacak merkez bir parti sadece AKP karşıtlığıyla kendini var eden, bizimle ve ülkücü dünya öngörüsüyle uzaktan yakından alakası olmayan odakların çizgisine çekilmek zorunda kalacaktır.

Bu vaziyet sadece bize değil, bizim özelimizde Türkiye’ye de zarar verecektir. Türkiye adına, kutupları birleştirme, makul ve süreklilik arz eden bir düşünce sistemi ve ardından bir siyaset üretme noktasında, tek umut olan Türk milliyetçilerini bölmekten başka hiçbir işe yaramayacaktır.

Bunun, Meral Akşener’in umurunda olduğunu düşünmüyorum. Siyasi kariyerine yeni bir parti daha ekleyecek, o kadar. Ancak Ümit Hoca sonuna kadar saygı duyduğum, yeterli görmesem dahi 21. Yüzyılda Türk milliyetçiliği düşüncesi içerisinde ağırlığı olan, samimiyetinden şüphe duymadığım bir isim. Meral Akşener ile böylesi bir projenin içinde bulunması beni gerçekten üzdü. Umarım bir an önce vaziyeti fark eder ve geri döner. Eğer uzun vadeli işler yapmak istiyorsak, Başbuğ’un kelimeleriyle “sokakta ıspanak fiyatına” satılan kavram bozuntularıyla ülkeyi anlamak ve yönetmekten ziyade uzun vadede Milliyetçi Türkiye’yi inşa etmek istiyorsak, mevcutla aramızdaki bağlarımız düşünsel manada tekrar kurulamaz hale gelene dek, mevcut yapının içerisinde kendimizi ve sonrasında düşüncemizi var etmek zorundayız.

Tekrar söylüyorum, kahrolsun reel-politik! Muhtemelen bundan sonra uzun bir süre tekrar yazmam. Malum, daha hala öğrenciyim, öğreneceğimiz çok şey var. Uçsuz bucaksız, sınırsız… Allah’a emanet olun.

2 Temmuz 2016 Cumartesi

DİNİMİZ İNŞAAT


02.07.16
İnşaat sektörü, hayatımızın en önemli parçasının arzını sağlayan bir sistem haline geldi. Ve hatta hayatımızın kendisi… İnşa etmek istediğimiz tek şey, inşaat… Etimolojiye ne kadar da saygılıyız. Medeniyet inşası, ahlak inşası, millet inşası ne kadar uzak kavramlar bize. Sadece siyaseten malzeme edilen laflar haline gelmişler. Hayatın tek bir gerçeği var. İnşaat…

İnsanımızın en önemli derdi, iyi bir evde oturmak. At koşturacak evler arıyoruz. Malumunuz konargöçer kültürel kodlarımız at koşturmayı zaruri hale getiriyor; fakat artık, geniş bozkırları bırakıp beton yığınları içinde at koşturmayı düşlüyoruz. Hâlbuki ufuğu göremediğin müddetçe at koşturmak da anlamsızlaşıyor. Böylece konargöçer kültürel kodlarımız, biçim değişikliğinden ziyade mahiyet değişikliğine uğruyor. Türk tarihini, konargöçer yaşam tarzından, rantçı yaşam tarzına yakınsayan bir tarih olarak görebiliriz. Türkiye’de muhafazakârların, muhafazakârlıklarını inşaatla var etmeleri de başka bir tuhaflık. “Dönüşüm Üsküdar’ın ruhunda var” reklamı gördüm mesela, sanki kentsel dönüşüm asırlardır Üsküdar’da vuku buluyormuş gibi… İnşaat rantından köşeyi dönmek için kendisini var eden, değerlerini bir anda ayaklar altına alan ve bunu muhafazakârlık iddiası altında yapanların ülkesi… Muhafazakârlıktan anladıkları, kültürün, semtin, şehrin, özün korunması değil, işgal edilen koltuklar ve onların meyvesi olarak inşaat rantlarının korunması...

Şöyle güney cepheli, iki kişi oturulacak olsa bile en az 150 m2, içi yapılı, doğalgaz faturası az gelsin diye olmazsa olmaz, ara kat… Hâlbuki herkesin işi başından aşkın, insanımız günde ortalama 10 saat çalışıyor ve İstanbul ahalisi günde ortalama iki saatini yolda geçiriyor. İş çıkışı, çay kahve içiyorsun, biranı yudumluyorsun, iki saat de oradan. Gün kırk sekiz saat olsa, 150 m2 evde oturmak anlamlı hale gelebilirdi. Fakat evde geçirdiğimiz zaman dilimi, ufak bir cebirsel hesaplamayla 10 saat olarak karşımıza çıkıyor ki yaşadığımız alan da yatağımız kadar, yaklaşık 2 m2. Çünkü hepimiz, evde neredeyse sadece uyuyoruz. Düşünüyorum, seneler boyu ufak bir çadırda, yerleşik hayata geçtiğinde ufak bir konakta 10 kişi ile yaşayan millet, esasında hala ufak bir evde 10 kişi ile yaşayabilir. Zira 2 m2’lik yataklarımızda yaşıyoruz. Peki, nereden kaynaklanıyor büyük ev isteği? Gözüme pek rasyonel görünmedi ki esasında Türk milleti rasyonel olmayanı pek sevmez.

İlk aklıma gelen Say Kanunu... “Her arz, kendi talebini yaratır.” Peki, öyle mi? Biraz... Ama sadece Say ile olacak iş değil. Zannımca esas talep, miras üzerinden şekilleniyor. Kimse torununa kitap miras bırakmak peşinde değil, hepimiz bir nesil sonrasına iki daire bırakabilmek için koskoca 70 senelik ömrümüzü acımasızca tüketiyoruz. Sanki hayatımızın en büyük eksikliği evmiş gibi… Fayda fonksiyonumuzun temel taşını konut oluşturuyor, 150 m2’lik evlerimizde oturup hasbihal edecek iki arkadaşımızın olmaması, eskiden olduğu gibi 150 m2’lik evimizin kocaman salonunda aile oturmalarının kalmayışı, pek de umurumuzda değil artık. Büyük eve de 72 ekran televizyon yakışmıyor hani. Çünkü büyük bir televizyon, ancak uzakta konumlanmış kanepelerle anlam kazanıyor. Bu da mesafe istiyor haliyle, o da geniş bir salon. Tek başımıza oturup, kocaman salonumuzda kocaman televizyonumuzu izlerken, faydamızı maksimize mi ediyoruz? Hiç sanmıyorum. Bazen Protestan ahlakına da özenmiyor değilim.

İstiyoruz ki mutfağımız geniş olsun, salona yemek taşımakla uğraşmayalım. Yerde yemek yemeyi de bacaklarımız kabul etmiyor, mahkûmuz sandalyelere. Hâlbuki büyükçe bir sininin kapladığı alanın etrafına on civarı insan oturabilirken, aynı alanı kaplayan bir masanın etrafına ancak altı yedi kişi sığabiliyor. Kardinal tercihlerimiz açısından yine rasyonel görünmüyor, tabii modern çağlarda hareket etmenin günah sayıldığını ve böylece bacaklarımızı kırıp da dünyanın gelmiş geçmiş en büyük icadı olan bağdaş kurmayı unuttuğumuzu ve hatta beceremez hale geldiğimizi bir kenara bırakırsak… Sizce fayda fonksiyonumuzu sandalyelerde ayağımızı yere sarkıtarak, ne idüğü belirsiz bir pozisyonda yemek yerken, maksimize edebilir miyiz? Hiç sanmıyorum.

Büyük evlerde oturduğumuzda, faydamızı maksimize ettiğimizi ve torunlarımıza kayda değer bir miras bıraktığımızı düşünüyoruz. Hâlbuki dünyanın en çok çalışan milletlerinden biri olarak, kazandığımız parayı, bilgiye, kitaba, seyahate ve milyon tane işe yatırabiliriz. Torunlarımıza ise, inşaattan daha güzel bir miras bırakabiliriz. Mesela, müteahhitlik hikâyeleri yerine seyahat hikâyeleri gibi. “Şuradaki arsayı zamanında alsaydık, şimdi ederi on katına çıkmıştı” gibi hayıflanmaların yerini, “Hayatımda Issıkgöl’e gidemedim, onun suyunda yunamadım.” gibi bir seyahat pişmanlığı alsa, emin olun bizden sonraki nesil için daha büyük bir miras olur.

İnşaat meselesini sadece konuttan ibaret düşünmemek gerekiyor. Şefaat kelimesinin yerini inşaat kelimesinin alması, Türklerin yeni bir dinin misyonerliğine maruz kaldığını düşünmeme sebep oluyor. Adalet saraylarını 20 katlı yaptığımızda, daha adil bir yönetime kavuşacağımızı zannediyoruz. Halbuki adalet saraylarının katları ile adil bir yönetimin tesisi arasında ekonometrik analiz yapsak, hipotezim negatif korelasyon çıkacağı üzerine olurdu. Çünkü yüksek katlı adalet saraylarında, hala giyecek donu olmayan vatandaşları görmek içimizi acıtıyor. Türkiye’de senelik kişi başına et tüketimi bu kadar düşükken, mahkeme salonlarının genişliğini iki katına çıkarmak mı sosyal faydamızı maksimize edecek? Hâkimler, 10 m2’lik salonlarda adil kararlar veremezken, 25 m2’lik salonlarda mı adilane davranacaklar? Hiç sanmıyorum.

Biz beton yığınlarımızda at koştururken, terör örgütleri ülkemizde cirit atıyor. Onlarca insanımız pek de farkında olmadığı bir savaşın orta yerinde can veriyor. Güvenlik güçlerimiz, bizatihi içinde oldukları bir savaş için can veriyor, ama onların fedakârlık ve azimlerinin gıdımını siyasilerde göremiyoruz. Yetkililerimiz “Teröriste cevabımız, köprümüzdür.” gibi laflar ediyorlar. Teröriste köprüyle cevap verilir mi sorusu bir tarafa, köprü, tüneller, metro ile İstanbul’un trafik sorununa çözüm getirdiğimizi zannediyoruz. Hâlbuki aynı zamanda, daha çok yatırım daha çok insan manasına geliyor, çünkü sayısı 20 milyona ulaşan şehri daha da cazip hale getiriyoruz. Yüz bin nüfuslu şehirlerimiz varken, hala 20 milyonluk şehre yatırım yapmak mı sosyal faydamızı maksimize ediyor? Hiç sanmıyorum.

Türkiye’nin her şehrine üniversite açılıyor. Kaliteli yaşam, adalet ve şehirleşme algımız inşaat ile sınırlı olduğu gibi, bilgi ve gelişme algımız da bununla sınırlı. Sanki burs kavramının keşfedilmediği M.Ö. 1800 senesinde yaşıyormuşuz gibi, Reis cumhur hazretleri “Herkes okuyabilsin diye, her şehre üniversite açtık.” diyor. Üniversite açmayı 3 fakülte binası dikmek olarak algılıyoruz. İçinde fiziki şartlar ne kadar ne kadar uygun, yeterli sayıda ve kalitede akademisyen var mı yahut işgücü talebi müstakbel kalifiye işgücü arzını karşılayabilecek mi, umurumuzda bile değil. Orada tabelada, Eğitim Fakültesi yazıyor olması yetiyor. Zannediyoruz ki, bir şehre üniversite açılması, ekonomiye can veriyor. Neden öyle zannediyoruz? Çünkü dışarıdan gelen öğrenciyi düdüklüyoruz. Sosyal maksimizasyonun bu şekilde sağlanamayacağı zaten aşikâr. Burada tartışacağım husus, bireysel fayda maksimizasyonunun da bu şekilde sağlanamayacağı gerçeği. Neden mi? Çünkü herkes birbirinin çocuğunu düdüklüyor. Manisalı, Konyalının çocuğunu; Konyalı Bitlislinin çocuğunu; İstanbullu herkesin çocuğunu düdüklüyor. İstanbullu ailenin çocuğunu da ya Anadolulu aile ya da vakıf üniversiteleri düdüklüyor. Köpek bağlasan durmaz evlere, ateş pahası kiralar istenen, asgari ücretin 1000 lira olduğu bir ülkede, 15 liradan aşağı yemek yenilemeyen bir şehir İstanbul. Düdükleyen düdükleyene! Kim denk gelirse… Yani düdükleyerek kazandığımız paraları, bizim çocuğumuz düdüklensin diye çocuğumuza yolluyoruz. Toplam maliyetimizi göz önüne aldığımızda, bireyler “identik” varsayımı altında, bireysel fayda fonksiyonu düdükleme yöntemi ile maksimize edilebilir mi? Hiç sanmıyorum.

İnşaat o denli karlı hale geldi ki, küçük sermayedar da büyük sermayedar için de inşaattan daha karlı bir yatırım aracı kalmadı ülkede. Akıllı telefonlara uygulanan gümrük tarifelerini yükseltip, Vestel’in yerli bilişim ürününü teşvik etmek istiyoruz ama Zorlu, Center dikiyor. Devlet piyasaya Zorlu Center’ı dikebilmek için mi müdahale etti ve tarifeleri yükseltti? Korkarım öyle. Sermayeyi inşaattan sanayi ve bilişme aktarabilmek için rant vergisini öneren bürokratlara, il-ilçe başkanı olacak adam bulamayız diye değerlendiren bir yapıdan bunları sorgulaması beklenir mi? Üretken olmayan inşaat sektörünün ekonomik büyümemizin başat sektörü olması, sosyal faydamızı maksimize eden bir tercih olabilir mi? Hiç sanmıyorum.

Bir tarafta bütün şehirlere bilim-bilişim merkezleri açılıyor, adamın biri vinçlerin arkasına geçip burayı Silikon Vadisi yapacağız diyor. Zannediyor ki, Silikon Vadisi vinç ile inşa edilir. Adam müteahhit, ne zannetmesini bekleyebiliriz ki? Adam haklı. Bulut mulut, atıyollar oraya bişiler, karman çorman bir yer diyen Haberleşme Bakanı’ndan da mı bunu beklemeliyiz? Yurtdışında iş yapan, kayda değer sayıda, başarılı bilgisayar mühendisleri yetiştirmiş bir ülke bunu beklemeli mi? Bilim merkezlerini vinçlerle inşa edebilir miyiz? Hiç sanmıyorum.
Türkiye’de inşaat fetişizmini hep toplumsal, hem siyasi katmanda büyük yer etmiş durumda. Dinler, olabildiğince, insanın bütün sosyal yaşantısının içinde olur ve boşluk bırakmamaya gayret eder. Tanrı ise her şeyin üzerinde ve her şeye hakim olandır. Artık bu fonksiyonları inşaat sektörü üstlenmeye başladı sanki.

Devlet organizasyonu, toplum uzun-vadeli düşünemediği için var. Ancak demokrasilerde, devleti yönetecek kadroları, toplumun kısa-vadeli tercihleri ve beklentileri belirliyor. Demokrasinin varoluşsal açmazı olarak bu mesele, Türkiye’de inşaat fetişizmi olarak karşımıza çıkıyor. Devlet, halkı kısa-vadeli çıkarlarına hitap ederek ikna etmek adına, kısa-vadeli getirileri olan inşaat sektörünü güçlendirirken, halk da bunun hediyesi olarak hükümeti sürekli olarak besliyor. Bu mutualist yaşam birlikteliği, devlet ile toplumu aynı düzlemde buluşturuyor olsa bile, bu düzlem vasat bir düzlem olduğu için Pareto optimal çözüm olamaz. Devletin, daha gelişmiş bir düzlemde toplumla birleşebilmesi gerekiyor. Çünkü devletin varoluşsal sebebi toplumun uzun-vadeli düşünememesi iken, devlet bundan uzaklaşarak, ‘demokrasi’ tarafından kısa vadeli düşünmeye zorlanıyor. Bu da, demokrasinin ‘oyların toplamı’ olarak algılandığı bir toplum ve devlet organizasyonunda, sosyal maksimizasyonu asla sağlayamayacağını bize göstermiş oluyor. Tıpkı inşaat gibi…

Bizde, mevcut haliyle demokrasi, ancak en tepedeki, tek bir kişinin fayda fonksiyonunun türevini alıp sıfıra eşitliyor. İnsanımızın üç kuruşluk, küçük hesaplar peşinde bütün birkimini, tasarrufunu inşaata yatırması ve hatta bunu siyasetin kirli ilişkileri içerisinde yapması, bırakılabilecek en kötü miras olsa gerek. Mikro güdülerle, makro sonuçların çatıştığı bir alan olarak inşaat, Türkiye’de tek bir zümre hariç kimsenin fayda fonksiyonunu maksimize edemiyor. Bize ev miras kalsa bile, kalıcı bir işsizlik de miras kalıyor beraberinde. Evi olan, işi olmayan bir nesil yetişiyor. O zaman hep birlikte ne diyoruz? “Düşmanlara karşı cevabımız, inşaatımızdır.” Ah ciğerimin köşesi! biz ölmüşüz, selamızı okuyan yok. Geçmiş ola.



'Şimdi muhasebe vaktidir'



2 Kasım 2015 Pazartesi

-MHP'YE DAİR- AŞK DEVRİ KAPANDI. SEVGİMİZ DAİM


Rüzgar arkasındayken, terse kürek çeken dallamaların oluşturduğu bir yapıyı eleştirmek için yazıyorum bu yazıyı. Dahası, o dallamaları yalayan dalkavuklar için yazıyorum. Türkiye’de neredeyse hiçbir toplumsal yapının alttan üste doğru yönelen bir hareketle değiştirilemeyeceğinin farkında olarak yazıyorum bu yazıyı. Sadece, Ülkücü Hareket’in böylesi elim bir vaziyette nasıl bir tavır alması gerektiğini, İbrahim’in karıncası misali anlatmak bütün derdim.

      En başta, 13 senelik AKP iktidarı şu beş noktada özetlenebilir.
        
        1)      Yolsuzluk
        2)      Diktatörleşme
        3)      İdeolojik dış politika
        4)      Kutuplaşma
        5)      Terör

Bunların getirdikleri ise

1)      Ekonomik küçülme
2)      Siyasal istikrarsızlık
3)      Uluslararası alanda yalnızlaşma ve mülteci problemi
4)      Toplumsal çözülme
5)      Güvenlik problemi

     Bunları AKP eleştirisi yapmak adına yazmıyorum. Zira, onun için çok geç kaldık. MHP yönetiminin ve bizatihi Bahçeli’nin başarısızlığı gözler önüne sermek adına yazıyorum.

     AKP’nin yolsuzluk, adam kayırma, rüşvet ve ihalelere fesat karıştırarak ahlaksızlıkta pik notaya yükseldiği; diktatörleşme vasıtasıyla parlementer sistemin işleyişinin ve hukuk devletinin ırzına geçildiği; ütopik siyasal İslamcı dış politikayla beraber dünyada yalnız ülke olduğumuz ve milyonlarca Suriyeli göçmenin Türkiye’ye giriş yaptığı; bu Suriyeli göçmenlerin halkın refah seviyesini azaltırken her türlü ahlaksızlığı da beraberinde getirdiği; toplumsal kutuplaşmaya bağlı olarak ‘millet olma’ bilincinin anbean kırıldığı; en önemlisi de PKK ve İŞİD gibi terör örgütlerinin Türkiyede yoğun terör faaliyeti yürüttüğü bir dönemdeydik.

     Ve bütün bu problemler, AKP’nin izlediği yanlış politikalar ve güç sarhoşluğuyla beraber geldi.

     Yolsuzluğun, terörün, Suriyeli mültecilerin, toplumsal çözülmenin bu kadar yoğun ve tavan yaptığı bir ortamda Türk milliyetçiliğinin yükselmesini beklemek aptalca olmasa gerek.
Her siyasal düşüncenin oturduğu bir düzlem var. Türkiyenin başlıca karşı karşıya olduğu olumsuzluklar bunlardı. 

    Türkiyenin başka problemleri de var, sosyal adaletsizlik ve özgürlük problemi gibi. Ancak, bu seçimin temel aldığı noktalar bunlar değildi. Bu seçim, üstteki 5 temel üzerine şekillendi ve Türkiye’nin önündeki bu temel problemleri, çözebilme kapasitesine ve birikimine sahip tek düşünce Türk milliyetçiliğidir. Türkiye’nin bugünkü temel problemleriyle, Türk milliyetçiliğinin üzerine oturduğu temeller örtüşmektedir. Bu, MHP için büyük bir fırsattı. Geçmiş olsun.

     Bu noktadan hareketle, MHP’nin rüzgar arkasındaydı diyebiliriz. Neden MHP başarısız olmuştur bunu konuşmayacağım. Umarım bir gün, konuştuğumuz şeylerin ciddiye alındığı bir yönetimle karşı karşıya olursak, onun da zamanı gelecek!

     Burada, MHP’nin içindeki dallamalar ve dalkavuklarla ilgili konuşacağım.


    Be dallama siyaset orospuları!

    Rüzgar arkanızdayken, terse kürek çekmenizin sebebini soruyoruz size. Neden Türkiye bir var olma mücadelesinin içindeyken genel merkezdeki deri koltuklarınızdan o pek muhterem popolarınızı kaldırıp da halkın ayağına gitmediniz? Halk aptal değildir. Halka aptal, anlamaz yaftası yapıştıranlar, siyasette herşeyin kendi kendiliğine var olduğunu ve değiştiğini zanneden ahmaklardır.

    Siyasette, beyazı siyah diye anlatan onlarca siyasi gördü bu dünya. Bizim sizden isteğimiz, sadece beyaza beyaz demeniz ve bunu halka anlatmanızdı. Siz o koltuklarda bunun için varsınız.

    Yapmadınız. Koltuklarınızda oturmak tatlı geldi. Yapamadınız. Vizyonsuz ve beceriksizsiniz. Eyvallah.

    Hepiniz iyi birer baba, iyi birer ağabey, iyi birer insan dahi olabilirsiniz. Ama Ülkücü Hareket’e zarar veriyorsunuz. Bizlere zarar veriyorsunuz. Bizleri küçük düşürüyorsunuz. Ve hangi ‘iyi’ sıfatların sahibi olursanız olun; artık bütün eleştirilerimize, hakaretamiz sözlerimize ve hatta küfürlerimize hazırlıklı olun. Çünkü bu, bizim hakkımız.

    Şimdi, o koltuklarda oturmanın bir bedeli var. Siz meclis koltuklarında oturasınız diye binlerce insan can verdi bu ülkede. Yüzbinlerce insan, işinden oldu, ailesinden uzak düştü, sevdiğini bir daha göremedi. Hala da oluyor. Fıratlar, sizin o pek muhterem poponuz için can vermedi.

    Hesap vereceksiniz.

   Filler oynaşırken çimenler ezilirmiş. Siz, muhalafet etmekten bile acizken, ülkücüler yine de size oy verdi. İnanın, biz salaklar sayesinde oradasınız. Önüne öküz koysan yine oy atacak ahmaklar. Cümle alem karşı cinse aşık olurken, siyasal partiye aşık olan ahmaklar. Maşuğu bir siyasal parti olan ahmaklar. Aşk öyledir ya hani, maşuğun hatasını görmezsin, maşuğun üzülmesini yara almasını istemezsin. Aşk devri kapanmıştır. Sevgimiz daim.

    Sizin çıkarlarınızın yarattığı cehennemde yanıyoruz. Bizim, iyi niyetimizle, senelerdir “Aman harekete zeval gelmesin.” diyerek susuşumuzdan güç alıyorsunuz. Tıpış tıpış sandığa gidip, ‘orospu çocuğu’ diye sövdüğümüz dinazorlara küfrede küfrede oy vermemizden güç alıyorsunuz. Sizler, peşinden aşığını süründüren, aşığına her türlü rezilliği, kepazeliği makbul gören zalimlersiniz. Aşk devri kapanmıştır. Sevgimiz daim.

    Oy aldığınız ve sizi var eden kitle gençler iken, kıçındaki kıl ağarmış, iki cümleyi bir araya getirmekten aciz soytarılarsınız sizler. Dil bilmezsiniz, iş bilmezsiniz, teşkilatçılık bilmezsiniz, üslup bilmezsiniz, halkı bilmezsiniz. Emin olun, sizin donanımınız ve siyaset yapabilirlik kapasiteniz katbekatı ülkücü gençlerde mevcut. Sizlerden biri televizyona çıkacağı zaman, 250 senede bir ortaya çıkan mavi ayı izleyen insanoğlu gibi, televizyonların başına üşüşüyoruz hepimiz. Sonra bakıyoruz ki, konuştuğunuz, bu milletin hayrına ürettiğiniz bir tane ayakları yere basan proje yok. Televizyon programlarındaki en vizyonsuz adamlar, nedense hep ülkücüler oluyor. Peki gerçekten bu ülkenin en vizyonsuz adamları ülkücüler mi? Eğer öyle değilse, temsiliyet sorunu var demektir. Yine de gidip oy veriyoruz işte. MHP, bu ülkenin teminatı diyoruz. Aşk devri kapanmıştır. Sevgimiz daim.

     Bu saatten sonra, MHP yönetiminin yanında yer almak, dalkavukluktur. Her nerenin başkanı olursan ol, bu herkes için geçerli. Tavsiyem, ülkücülük iddiasında olan il ve ilçe başkanlarının onurlarını kurtarmak adına görevlerinden istifa etmeleri.

    Problem şurada. Seçimden önce, “Aman seçim var, bölünme olmasın. Aykırı ses çıkmasın. “ diyoruz. Eleştiremiyoruz. Seçimden sonra, “Aman Türkiye’nin MHP’ye ihtiyacı var.” diyoruz. Eleştiremiyoruz. Bu, bir hataydı. 1 Kasım seçimleri yüzümüze çarptı bu hatayı. Artık devir değişti. Eski dünya yok. Artık öyle genel merkezlerden savrulan emirlerle kontrolünüzde tutamazsanız kitleleri. Genel merkezlerden savrulan, üç paralık tehditlerle korkutamazsınız insanları. Yetkiniz varsa, sorumluluğunuz da var demektir. Sorumluluklarınızı yerine getirmiyorsanız, hesabını verirsiniz. Aşk devri kapandı. Sevgimiz daim.

    Evet. Aşk devri kapandı. Sevgimiz daim. Sevgimden yazıyorum bu yazıyı. İçim acıya acıya. Bizi düşman belleyenlerin, yazımı okurken mutlu olacağını bilerek ve bunun ağırlığı altında yazıyorum yazımı. Malumun ilanı oldu bizimkisi. Artık, “Kol kırılır, yeni içinde kalır.” yok benim için. Ne konuşulacaksa herkesin gözü önünde konuşulacak. Ne konuşulacaksa, mana gömlekleri giydirmeden konuşulacak. Koca ninemin deyişiyle, ak göt kara göt belli olacak. Yoksa, ölüme doğru gidiyoruz. Ülkücülerin içtihat kapısını kapattığınız günden beri, Azrail ensemizde. Düşünüyoruz, eleştiriyoruz artık. Ersagunluk düşse de hissemize, bunu ilelebet yapmak zorundayız. Rahmetli  Cebeci’nin ve Karakoç’un birer şiiriyle bitiriyorum yazımı.


AYRILIK HAVASI
Ben nefret eyledim sizin gerçekten;
Yalanı severim, yalanı gayri...
Tiksindim bülbülden, gülden, çiçekten;
Yılanı severim, yılanı gayri.

“Sapıtmış bu” diye beni yeriniz,
Hakkımda bin türlü hüküm veriniz.
Omuzumda yüktür dirileriniz,
Öleni severim, öleni gayri.

Uzun yaşamayı saymadım sanat;
Kurda yürek oldum, kartala kanat...
Oturup ağlayan korkağa inat,
Güleni severim, güleni gayri.

İyinin ardından “kötü” demezdim,
Kötünün elinden ekmek yemezdim;
Birlikten kopana selam vermezdim;
Böleni severim, böleni gayri.

Yıllarca boş yere canımı sıktım;
Nihayet yol buldum, çığırdan çıktım.
Beyden, efendiden, sayından bıktım;
Ulanı severim, ulan’ı gayri.

Abdurrahim Karakoç



ŞAFAĞA ÇEKİLENLER
Kim söylecek türküsünü bundan böyle,
Ötükenli atların, Deli-Günlü Noyanların?
Buz tutmuşken kavga zincirli bileklerde,
Kim paylaşacak acısını dolunayın,
Bu Uygur yağısı göklerde...

Uyvar kalesinin eski yoldaşı
O batılı akşama yenildiniz...
Ne kırıldınız, ne büküldünüz,
Bir Yeniçeri palası gibi,
Öç gününe çekildiniz...

Bırakın dört yönden şaha kalksın yalnızlık.
Yeter ki siz unutmayın
Gümüş kabzalara sinmiş çağları
Ve emin siperlerin arkasında
Hırsla soluyan tuğları...

Şimdi güvercinler geçer üstünüzden,
Selamsız, kavgasız, töresiz...
Acı rüzgarlarda saçlarınız savrulsun.
Işık düşünceli çocuklar, canım çocuklar!
Yenilginiz kutlu olsun!

Dilaver Cebeci


Aşk devri kapandı. Sevgimiz daim.








11 Temmuz 2015 Cumartesi

UYUMANIN ŞAHSİ MANİFESTOSU



Gökay Aytekin
12.07.15
“Uyumak, insanoğlunun hayata karşı takındığı en güzel tavırdır.” demişti bir gün, güzel bir insanoğlu. O an için fark ettim, neden çok uyuduğumu. Uyumak, gerçekten de çok anlamlı bir eylem. Çünkü, yaşamanın zıddı... Uyumak, ölümün küçük kardeşi... Yaşamamaktır, özlememektir, hatırlamamaktır, bilmemektir, düşünmemektir, olmamaktır kısaca. Yani, insana acı veren her şeyden kaçmaktır.

En başta, uyumak benim için, hasreti unutmak sanki. Ve hasretin sırtına yüklediği bütün saman balyalarını sırtından indiren amelenin soluklanması gibi. Soluklanırken, bir dal cigara yakıp, dağlara taşlara gözleriyle türkü yakması. Yani bir solukluk nefes, zehirli gazla doldurulmuş işkence odalarında iki adet oksijen atomu. Hayat, yani yaşamak, bir balinanın habitatı denizde, balık gözlemesi, yüzmesi belki. Ama uyumak, bütün bunlar için balinanın kafasını bir an denizin yüzeyine çıkarıp derin bir nefes çekme zorunluluğuyla eşdeğer benim için. Biyolojik bir ihtiyaç değil, tamamen insani ve post-insani bir süreç. Yani derin bir soluk. İşte ben bu soluğa sarılıyorum sıkı sıkıya. Çok uyumamın sebebi de bu. “Uyku gaflet bastı, uyanamiram” diyen ses, uyanma boşver. Uyanırsan, Yemen’i öğrenirsin, ağanın dönüp de gelmeyeceğini öğrenirsin.

Hiçbir hasreti, hiçbir acıyı, hiçbir terk edişi, hiçbir ayrılığı hatırlamak istemiyorum. Eğer, bir insanın, sağlıklı yaşaması için 6 saat hatırlamaması yetiyorsa, ben, 14 saat hatırlamamak istiyorum. Evet, 14 saat uyuma kapasitem de var. Yaz hariç. Çünkü, hayatın vücudumuza yüklediği bütün pisliği, terleme vasıtasıyla dışarıya atıyoruz yazın, bu da uyumamızın önünde mühim bir engel. Bu yüzden kışı seviyorum, daha çok uyuyabiliyorum, hava soğuk, yorgan sıcak, günler kısa, her şey uyumam için tasarlanmış sanki. “Madem soysuz gönlün bende yok idi/ Niye doğru yoldan şaşırdın beni” dizelerini bağıra bağıra daha az söylüyorum kışın. Daha çok uyuduğum için.

Türküleri dinlememek için de daha fazla uyuyorum. Çünkü yanımı daha fazla taşa vermek istemiyorum. Toprak, kanımı emmesin artık. Azraile borcum birikti, kapıya haciz dayandı. Canan, canımı daha fazla alsın istemiyorum. Uyurken, uçuyorum, kaçıyorum, heyecanlanıyorum, paintball oynuyorum, adam bıçaklıyorum. Türkülerin afyonunu beynimin damarlarında istemiyorum artık. 14 saat uyurum, 10 saate de yapacak bir şey yok. “Sen ağlama garip anam/ Kadir Mevlam kerimdir” derim geçerim.

Senin için çürümüş diyenler var bana. Çürür tabi, günde 20 saat uyuyabilsem çürür müydü içim, o zaman görürdünüz. İnsanın, hayatın bahşettiği kocaman kocaman lanetli pislik çığlarına günde 10 saat maruz kalması kolay mı? 20 saat uykuyla, 4 saat maruz kalsam çürümezdi belki. Uyumak, arz-talep eğrilerini daha az düşünmek demek. İnsan rasyonel mi diye sormazsın uykunda. Kapitalizm, insan var olduğundan beri var mıdır diye düşünmezsin bile. Koalisyon hesapları ve üzerine yapılan anlamsız kusmuklar, gündeminin dışındadır. Yani uyumak, keklik gibi kanadını süzebilmektir.

Mesela ben, uyurken, asla ‘At, yokuş yukarı mı daha kolay koşar, yokuş aşağı mı?’ diye düşünmem. Asla, ulan bu kez tahammül mü etsem, sefer mi eylesem demem. Böyle aptal aptal şeyler yoktur uyku anında. Güzel de olsa, çirkin de olsa, insanın kendisi, uykusandadır. Oradaki tek dostun, kendindir. İnsan, orada her zaman kahramandır. Hayatında kahraman olamayanların, kahraman olduğu tek mecradır orası. Ulan insan neden sarılmasın böyle bir ana? Tam cennetin yandan yemişi değil mi?

İnsan, hayata karşı ördüğü duvarları sadece uykusunda yıkabilir. Gerçek ben ile ancak orada tanışabilirsin. İyi biri misin, ahmak mısın, sapık mısın orada anlaşılır. Koca ninemin deyişiyle, ak g.t, kara g.t orada belli olur. İnsanın g.t rengini bilmesinden daha büyük birşey var mı bu hayatta? Sırf bunun için bile, sarılınmalı uykuya.

“Var mı pulun/ Cümle alem kulun/ Yok mu pulun/ Cehennemdir yolun” demek zorunda kalmazsın mesela uykuda. Çünkü, uykuda pulun vardır. Neye ihtiyacın varsa o vardır. Kula ihtiyacın varsa pulun vardır, cehennem istiyorsan pulun yoktur. 2 2 4. İstersin ve olur. İşte Umut’un dediği gibi, bu dünyadaki bütün adaletsizliğe, ahlaksızlığa, kepazeliğe, dalkavukluğa, kevaşeliğe karşı takınılmış bir tavırdır uyku. Seni umursamıyorum ulan hayat! demektir bir nevi. Hapishanelere güneş doğması demektir.

Şafak söksün, biz uyuruz. Biz, yaşamasını iyi bilmeyiz, uyumasını iyi biliriz. Biz uyuyalım, herkes uyusun. Fahri Kayahan da uyusun. En derin Fahri Bey uyusun. Belki o zaman Sunam uyanır.







                

19 Haziran 2015 Cuma

GÖZYAŞI İLE YEŞEREN AĞAÇ

Üsküdar

Tersine yeşermiş bir ağaç gibiyim.
Köküm, yemyeşil ve havayı solumakta.
Yapraklarım, simsiyah ve tutunmakta toprağa.
Yanlış yerde, zamanda ve şekilde
Kök salmışım bu çağa.

İnanmışlar ordusundan bir çocuk gelmeli,
Elleri ve yüreği kirlenmemiş olsun.
Tanrı onun kollarına kuvvet vermeli,
Söküp beni bu bereketsiz topraktan,
Taa uzak diyarlara, köklerimden dikmeli.

Kökümün gölgesinde dinlenemeyen,
İnsanlar nefeslenmeli 
Yaprağımın izdüşümünde.
Ormanlar içre
Ağaçların acziyetini görmeliyim,
Son kavgamda, son düşümde.



26 Ocak 2014 Pazar

CENGİZ AĞABEY’E

CENGİZ AĞABEY’E
Biz bir günaha ortak olduk. Hep dedik “Güzel için, bedel gerek” diye. Bedel olmayı hep en samimi hislerle kendimize yamadık, güzeli başkaları yaşasın dedik. Haksızlığa, namussuzluğa karşı susanların olsundu güzel, biz bedel ödeyenlerden olmaya taliptik.
           
            Sonra? Bir şeyler değişti. Gündüzün yerini geceye devretmesi gibi biz de yüreğimizin ortasındaki yangını buz gibi suya devrettik.

            Birileri çıktı, “burası Kürdistan, sen burada anca turist olursun” dedi, Biz, “orası Alparslan’dan, Uzun Hasan’dan, Yavuz’dan bize miras, orası Türkistan” dedik. Derin bir sessizlik kurşun gibi ağır havaya gark oldu. Sustuk.

            Sonra birileri daha çıktı. Önce “tek vatan, tek millet, tek dil, tek bayrak” dediler, bilsek de samimi olmadıklarını “helal olsun” dedik. Onlarca şehidin katiline iade-i itibar yapmaya kalktılar, “durun” dedik.
           
Dağda devlete baş kaldırmış eşkıyayı “kahraman” ilan ettiler, “yapmayın” dedik.
           
Binlerce Türkmen kardaşımızın kanına giren soysuz peşmergebaşına devlet protokolü uyguladılar, olmaz dedik.

Çıktı o “tek ….” alavrasını atan pek muhterem devlet ricalimiz, Alparslan’ın, Uzun Hasan’ın yurduna “Kürdistan” dedi. “ee yeter artık, sabrımız taşıyor bak.” dedik.

Bir çınar ağacının sessizce parkın üzerine salınışı gibi hep dedik, hep söyledik, hep konuştuk.

Hani biz o bedel ödeyenlerden olacaktık? Hani kimseler yanaşmasa da konuşmasa da biz hep bedele talip olanlardan olacaktık? Bedel dediğimiz soluk borumuzdan çıkan o narin, eşsiz ve pek kıymetli nefesimiz miydi? Sadece konuşacak mıydık bedel için?

Bu bir fetret devriydi Cengiz Ağabey, bu bir ne yaptığını bilememe devriydi. Kimileri için senin şehadetin sıradan bir 19:00 haber bülteninin parçası olabilir, kimileri içinse “aha lan, ortalık karışacak.” mukabilinden aptalca, alçakça, namussuzca yorumların kaynağı olabilir.

Ama bizim için bir başlangıcın habercisidir şehadetin. Suskunluktan çığlığa, yataktan sokağa, koltuktan mezara bir hicretin başlangıcıdır. Seni bizzat tanımasam da, adını şehadetinle beraber duysam da sen, benim ve binlerce ülkücünün durduğu safta omuzlarımızı birbirine kenetleyen bir güçsün Cengiz Ağabey. Yattığın yerde bil ki sana sıkılan kurşun, senin nefesini bitirse de yüzbinlerce ülküdaşına nefes katmıştır. Ruhun şad, mekanın cennet olsun. 

21 Kasım 2013 Perşembe

AMAN HA SAKIN!

17 Eylül 2013
Üsküdar

Şimdi saat on bire kırk beş var. Böyle bir saatte ne yapılır ki? Dışarı çıksan çıkılmaz, uyusan uyunmaz. İşte biz “ahmaklar” bu saatlerde “ahmakça” düşüncelerin peşine düşüyoruz. Bunlar öylesine düşüncelerdir ki, siz farkında dahi olmadan bütün hücrelerinizi tek tek esaret altına alabilir. Beyninize, dünya üzerindeki en vurucu uyuşturucu maddenin yarattığı etkinin kat ve katını uygulayabilir. Bir yanardağ misali, ufak bir kıvılcımla her yerinizi yakabilir.

            “Volkan gibi laf atmış, ne susmuş, ne de sönmüşüm
             Ben, fikir uğruna çılgınlara dönmüşüm.”

            Fikir, böylesine güçlü bir silahtır. Belki de kendi şakaklarınıza dayadığınız bir silah… Bütün hayatınızı şekillendirdiği gibi, ömrünüzden ömür yer de, ruhunuz dahi duymaz.
            
            Aman ha sakın!
           
            Yaklaşmayın, patlayıcı madde içerir!
           
            Siz, siz olun, bu ölümcül hastalığın ötesinden dahi geçmeyin. Gençliğinizi, böyle salgın hastalıklara esir etmeyin. Bırakınız yapsınlar efendim, bırakınız etsinler!

                     
            Birileri, sizin ata yadigarınıza mı dokunuyor, varlık gayenize mi sövüyor?
            
            Aman ha sakın!
            
            Siz, siz olun, sesinizi çıkarmayın. Bir “eyvallah” kelimesi, bütün problemin çözülmesine kadirdir. Siz, sadece ve sadece bu kelime sayesinde mevcut “düzgün” hayatınıza devam edebilir, gençliğinizi yaşayabilirsiniz!
           
            
            Birileri saatlerce çalışıp didindiğiniz alın terinize mi göz dikiyor?
            
            Aman ha sakın!
           
            Siz, siz olun, hakkınızı aramayın. Size verilenle yetinin ki, size verilenden de olmayın. Geleceğinizi, çoluğunuzu çocuğunuzu düşünün ve etliye sütlüye karışmayın!

            
            Birileri sokakta çaresiz, kimsesiz çocukları kendi kıçının rahatı için eksi iki derecede, dışarıda, zorbalıkla mı çalıştırıyor?
           
            Aman ha sakın!
           
            Siz, siz olun, burnunuzu sokmayın. Onların da kaderi buymuş deyin ve geçin efendim. Ha, ya da, dünyayı ben mi kurtaracağım da diyebilirsiniz. Bu iki cümle, vicdanınızın rahatlamasına yetecektir!

            
           Birileri, sizin çocuklarınıza en büyük mirasınız olacak onurunuzu ve haysiyetinizi ayaklar altına mı alıyor, sizi yok mu sayıyor?
            
           Aman ha sakın!
            
           Siz, siz olun, böyle laflara kulak asmayın. Miras filan hikayedir. Onur, haysiyet filan, zaten hiç tanışmamıştınız ki onlarla. Siz çocuğunuza güzel bir ev satın alın, o evde birlikte yaşayabileceği helal süt emmiş bir kız bulun, o evi geçindirebilecek de bir iş bulun, tamamdır efendim. Gerisi laftır.

           
           Birileri, size bu hayatta insanın bir misyonunun olduğunu, bu dünyaya herkesin bir borçla geldiğini ve onu ödemekle yükümlü olduğunu mu söylüyor? İnsanı, hayvandan ayıranın “gaybı idrak kaabiliyeti” olduğunu ve insanın, o gayba iman edip, o düstur ve ülkü üzere yaşaması gerektiğini mi söylüyor?
            
           Aman ha sakın!
           
           Siz, siz olun! Böyle “ahmakça” kelamlara aldırış etmeyin. Bunlar, size rağmen sizin için yaşayanlardır efendim. Kısacası, bunlar “ahmaklardır”. Siz onlar gibi olmayın; siz doğun, büyüyün, yaşayın ve ölün. Siz hayvanlara da bu yakışır!