Esasında başka konularda
yazmak istiyordum fakat hareketin vaziyeti yine beni lanet olası politikanın orta yerine düşürdü, yazmazsam patlayacağım. Okuduklarımızı ve
biriktirdiklerimizi tartışmaya açmayı böyle böyle erteliyoruz, bu da bizim
günahımız olsun. Fakat bunu yazmak zorunda hissediyorum kendimi. Hareketin
içerisinde sevdiğim kardeşlerim, saygı duyduğum büyüklerim belki beni okurlar
da benim penceremden de meseleye bakabilirler diye yazmak zorunda hissediyorum.
Çünkü ölümle pençeleşiyoruz.
Ömrümü Türk
milliyetçiliği davasının entelektüel dirilişine adadım. Bu yaptım anlamına
gelmez, ama çabaladığımı bilin. İktisat okudum, iktisat okuyorum, bu pencereden
inandığım doğruları iktisat formasyonunun vermiş olduğu sofistike-emperyal
bakış açısıyla ifade edebilmek istiyorum. Bunun için biriktiriyorum,
çabalıyorum. Henüz yeterli değilim, hiçbir zaman bir alanda mutlak yetkinlik
kazanılamayacağının da farkındayım. Ancak kendi alanıma dair kendimi donanımlı
hissetmeden entelektüel üretim sürecine girmeyi de doğru bulmuyorum. Her şeyin
bir zamanı var. Zira sosyal medya fareleri gibi entelektüel mastürbasyonla
tatmin olup, küçük işlerin pençesinde kaybolmaya hiç niyetim yok.
24 yaşındayım, 10 senedir
hareketin içerisindeyim. Özellikle benden yaşça küçük, benden daha iyi işler
yapabilecek kardeşlerimin entelektüel diriliş hamlesine katkı sunması için
uğraştım hep, onları cesaretlendirmeye çalıştım, bu yazının da esas niyeti
odur. Benden yaşça büyüklerim ise yazımı okur da hak verirse ne mutlu, vermez
de eleştirirse daha da mutlu!
Öncellikle bir tespitle
başlayalım. Gerçek bir entelektüel, her şeyden az bir az bilen değil, kendi
alanının uzmanı olan ve dünyayı kendi formasyonundan tutarlı bir biçimde
okuyabilen kişidir. Çünkü malumat ve bilgi birbirinden tam anlamıyla farklıdır.
Malumat hammadde iken bilgi üründür. Malumatı bilgiye dönüştürecek makine,
sizin aldığınız eğitim, temel nosyonlarınız ve formasyonunuzdur. Bilgi,
sistemli malumat manasındadır ve bu ancak iyi yetiştirilmiş bir zihin, gerçek
bir dünya görüşü ile mümkündür. Gerçek bir entelektüel ise malumat yığını
değil, bilgi sahibi ve üreticisidir. Durmuş Hocaoğlu’nun deyişiyle çağdaş olmak
çağı yakalamak, modern olmak ise çağı yaratmak demektir. Bizim nihai derdimiz
modern olabilmek olmalı.
Şimdi, buradan hareketle
biz ülkücü gençlerin yapması gereken, bilgi üretmektir. Devraldığımız miras,
her ne kadar buna müsaade etmese de… İyi okullarda okuyan, bölümünün dünyasını
hakkıyla ince ince öğrenen yüzlerce ülkücü genç olduğunu biliyorum. Burada
hepimize tek tek, birey olarak önemli bir görev düşüyor. Bu görevden
bahsetmeden önce harekete ve hareketin içindekilere şu gözle bakılması
gerektiğini düşünüyorum: Hareketin dışında kendi varlığını temin edemeyen,
hareketten sürekli bir şeyler alır. Para, statü, tatmin vs. Ancak hareketin
dışında da bilgisiyle, görgüsüyle, parasıyla, statüsüyle kendini var eden
birey, hareketin içerisinde bulunarak sürekli bir fedakârlık yapıyor demektir
ve harekete katkı sunma fırsatına sahiptir. Yani demek istediğim şu: Kendimiz
başta olmak üzere, diğerleri için hep şu soruyu sormak gerekir. Bu şahsın
bilgisinden, statüsünden, parasından hareketi ve mensuplarını çıkarırsan geriye
ne kalır? O şahsın, yazdıkları hareketin dışındakiler için de saygı duyulası
mıdır? Değilse hiç yaklaşmayın!
İşte bizim görevimiz,
öncelikle birey olarak bunu sağlayabilmek, kendimizi asıl habitatımızın dışında
da var edebilmek olmalı. Bunu sağladıktan sonra, aynı habitattaysak zaten
ülkücülüğümüz sorgulanamaz hale gelir, çünkü büyük bir fedakârlıkla bu
hareketin içerisinde bulunuyoruzdur artık. Ülkücülük ile tam manasıyla
fedakârlık demektir.
Sonrasında yapmamız
gereken ise ülkücü dünya görüşünü sağlamlaştırmak, tükendiyse yeniden inşa
etmektir. Nasıl bir dünya istiyoruz? Türkiye adına neler yapacağız? Serbest
piyasa – sosyal devlet ikiliğinde tavrımız nedir? Avrasya – Nato ikiliğinde ne
diyoruz? Avrupa Birliği konusunda tavrımız nedir? Türk Dünyası adına neler
planlıyoruz? Sekülerlik – dindarlık – modernleşme konusunda ne söylüyoruz?
Dünyada yaygınca tartışılmaya başlanan kuramsal milliyetçilik literatüründe
hangi pencereden bakıyoruz?
Bunun gibi onlarca soru
daha sorulabilir. Soru sormak kolay tabi, cevaplaması zor. Hali hazırda cevapladığını
zannedenler var, fakat önemli olan kavramları piç etmeden, kendi iç tutarlılığı
ve literatürdeki anlamı korunarak tartışabilmek. Bu noktada iyi bir eğitim
almak çok önemli işte, deminden beri anlatmak istediğim de bu. Gazeteciliği
herkes yapar. Durmuş Hocaoğlu, birçok yazısında bizim entelektüel dünyamızın
gazetecilik mantığıyla var edildiğini, gerçek bir entelektüel ortamın ve sosyetenin
oluşmadığından yakınır. (Ayrıca bizim camiada 90 sonrası kavramsal, sistematik,
gerçek bir entelektüel olarak gördüğüm tek isimdir rahmetli.) Bu Türkiye’nin problemi ama bizle aşılır belki
de. Belki bize bağlı, umudum var. Sosyal medyada gazetecilik mantığıyla
derinlikten uzak, her konuda yazıp çizenlere kalırsa geleceğimiz, yandık. Bunun
gibi derin konularda cevaplar verebilmek için içimizden bazılarının bir ömür
tüketmesi gerekiyor. Üç beş günde, iki üç kitap okuyarak cevaplandırılabilecek
sorular değil çünkü bunlar. Dediğim gibi, ömür tüketmek gerekir. Felsefe,
sosyoloji, iktisat, siyaset bilimi, hukuk bilmek gerekir, hepsini olmasa bile
en az ikisinde çok iyi olmak gerekir. Ben şahsen talibim, keşke talip olan,
kısa vadeli tatminler peşinde koşmaktansa uzun vadede yön verecek düşünceler
üretmeyi göze alabilen daha çok tanıdığım olsa keşke. Maalesef.
Dikkat ederseniz,
yukarıda bir çırpıda sorduğum soruların Türk milletinin sürekli arasında
kaldığı ve bizdeki çatışma kültürünü besleyen, bu sebeple gerçek bir millet
olamayışımızın esas sebebi olduğunu göreceksinizdir. Bizim bu sorulara verilmiş
tutarlı ve istikrarlı, kümülatif biçimde birikmiş cevaplarımızın olmayışı, yani
arada kalışımız, bir yanıyla umut vaat ederken, diğer yanıyla bizi önü alınamaz
bir biçimde tüketiyor. Şöyle ki, Türkiye’de siyaset kurumu bu tarz ikilikler
üzerine konumlanıyor ve şekilleniyor. Biz ise hep arada derede kalıyoruz.
Vaziyetimizin iyi ve kötü yanları da bu noktada ortaya çıkmaya başlıyor. Arada
derede kaldığımız için sürekli ikiye bölünüyoruz ve bir kısmımız bir radikal
uca, diğer kısmımız ise diğer radikal uca gidiyor. Bu kötü yanı...
İyi yanı ise şu: biz diyalektik
mantığıyla, tez ve antitezi sentezleyebilirsek uçtakileri kendimize doğru
çekebiliriz. Biz en ortadayız. Çünkü Türk milletinin özetiyiz, içimizde
hapçısı, otçusu, bilim adamı her şeyi var. Düşünce dünyamız, yetiştiğimiz
şehirler, din algımız, modernlikle ilişkimiz için de aynısı geçerli. Her telden
adam, her telden düşünce var bizde. Ortalamamız, merkez, ama sapmamız çok
fazla. Yapılması gereken bu sapmayı olabildiğince küçültmek… Küçültmek demek,
sistemleştirmek ve derinlikli, ağır hale getirmek demek… Savrulamaz kılmak
demek… Bu da büyük bir potansiyel demek… Bunu bir ipe dizilmiş boncuklar gibi
düşünün. En ortadaki boncuk daha hafifse, uçtaki ağır boncuklara doğru kayar.
Ama sizin boncuğunuz daha ağırsa, uçtakileri kendinize çekerisiniz. Şimdi
anlatabildim mi neden bilgi üretmemiz gerektiğini?
Ben, güncel meselelerin
etkisiyle milliyetçi temayüller taşıyarak hareketin içine bir yerden girmiş,
sonra derinleşmeye çalışırken Türkiye’deki başka fikirlerin çağımıza uygun,
daha derinlikli ürünler koyduğunu görerek düzenli bir biçimde oradan beslenmeye
başlayan çok insan tanıdım. Beslense bile “gömlek değiştirdim” demeyi kendine
yakıştıramayanlar, daha da ağırı cesaret edemeyenler de vardı elbet, yani
düşünce dünyası bizimkiyle uzaktan yakından alakası olmasa bile hala ülkücüyüm
diyen. İşte onlar, daha ağır olan uçlara kayanlar. Umarım meramımı
anlatabilmişimdir.
Şimdi buraya kadar bilgi
üretmemiz ve ülkücü dünya görüşünü oluşturmamız gerektiğini anlattım. Reelde
bunun karşılığı ne? Şu: Fikirlerin iktidar olması için önce bir fikir sistemi
hüviyetine sahip olması gerekir. Kapsayıcı, olabildiğince evrensel problemlere
cevap verebilmiş, esasında kendi yeşerdiği coğrafyanın problemlerine ilaç
olabilecek düşünceler üretmiş ve geleceğe dair bir öngörüsü bulunan. Bundan
sonra bunları hayata geçirecek bir kadro gerekir. Birini bilim, ötekini
uygulamalı bilim gibi düşünebiliriz. İlki düşünce adamları ister, diğeri
bürokratlar ve siyasetçiler ister. Önce küheylan olacak ki şehsuvar küheylanına
atlasın ve uçsuz bucaksız bozkırlarda istediği gibi at sürsün. Küheylan
olmadan, Şehsuvar olunmaz. Hep söylediğim şey: Anlatacak hiçbir şeyimiz yok,
ama sürekli bir şeyler anlatmaya çalışıyoruz. Yani fikir – kadro – siyaset
sıralamasını takip etmek zorundayız. Daha en baştayız, durun bakalım.
Bütün bunların üzerine
son olarak, malum yeni parti meselesine dair düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.
Referandum sürecinde MHP yönetimi, konuya ilişkin iddialarını bir kenara bırakarak bir
yola girdi, bu bence yanlış bir yoldu. Düşüncelerimi uzun uzadıya twitter
hesabından paylaşmıştım, takip edenler bilir. Özetle parlamenter sistemi savunan ve bu cihetle iktidar partisini eleştirerek seçmenden oy isteyen bir siyasi parti, iddialarından geri adım atmamalıydı. Şimdi ise öncesinde kongre,
sonrasında referandum sürecine bir tepki olarak yeni bir parti doğuyor ve bu
partinin başında siyasi kariyeri birçok farklı partide şekillenmiş Meral
Akşener yer alacak. Şimdi, öncelikle MHP ve Ülkücü Hareket bizim yuvamızdır.
Yapılan yanlışlar, ahlaksızlıklar bizi zedeledi, ama yuvamızdan koparamaz.
Neden mi? Çünkü bizim geleneğimiz burasıdır, bir geleneğin yaratılması öyle üç
beş günlük bir hadise değildir. 50 yılı aşkın bir zamandır süregelen bir
mücadelenin kapısıdır orası. 50 senelik bir geleneği reddetmek için ancak onun
karşısına reforme edilmiş, güncellenmiş bir dünya öngörüsüyle çıkarsınız, eğer
mevcut yapıda düşünce dünyanızdan ötürü yer bulamıyorsanız yeni bir parti
anlamlı hale gelir. Şimdi, muhaliflerin referandum sürecinden öncesinde Bahçeli
ve ekibine yönelttiği eleştirileri bir düşünelim. Hiçbir eleştiri “Yapmadı”
değildi, “Yapamadı” idi. Yani, siyasetinin özü üzerinden değil, üslubu ve
siyaset yapma biçimi üzerinden bir eleştiri söz konusuydu. Şahsen haklı
bulduğum eleştirilerdi ve yönetimin değişmesi için gayet makul ve tutarlı idi.
Burada camiamızın siyasilerinin fikri olarak ayrılığa düştüğü tek nokta,
başkanlık meselesidir. Bahçelinin tavrı ise ideolojik bir saikle değil,
konjonktürel bir saikle oluşmuştur, kanaatim bu yönde. Böyle olmasa dahi,
başkanlık meselesi, iki ayrı camia-iki ayrı düşünce dünyası oluşturmak için
yeterli bir sebep midir? Bence hayır.
Öyleyse, yeni parti
kurmanın ideolojik bir saikle yapılmadığı aşikâr. Bu siyasi bir tavırdır. Bu
iddiam çok acayip, ucubik bir iddia değil. Nitekim Ümit Hoca da kurulacak partinin
merkez parti olacağını açıkladı. Şimdi, üstte harekete dair yazdıklarımı tekrar
hatırlayın. Esas itirazım ettiğim nokta şudur: MHP ile ya da başka bir parti
ile siyasi tavrını kesinleştirmeden, ülkücü dünya öngörüsünü oluşturmadan
merkeze oturmak bizi dağıtmaktan başka hiçbir işleve sahip olamaz. Milli merkez
diyorlar mesela. Milli lafını, AKP de kullanıyor, Perinçekçiler de. Hangisinin
oyuna talipsiniz? Türkiye’de, bu denli kutuplaşmış bir Türkiye’de MHP’den
farklı hangi siyasi söylemlerle hem AKP seçmenine, hem Kemalist seçmene hitap
etmeyi düşünüyorsunuz? Sadece başkanlık ve özgürlük meselesi ise bence pek
şansınız yok. Özgürlük hususunun Türk milletinin birincil önceliği haline
gelmesi şu aşamada pek mümkün değil; çünkü henüz çözülememiş ve insan doğasını
ziyadesiyle rahatsız eden ve öncelikleri alt üst eden daha çok mesele var.
Başkanlık ve özgürlük
dışında MHP’den farklı bir söylem oluşturmak mümkün olsaydı, yani böyle bir
düşünce alt yapısı bizde mevcut olsaydı, zaten kongre sürecinde eleştiriler
“Yapamıyor.” temalı olmazdı. Düşünce varsa, uyumaz, beklemez, donmaz. Düşünce
doğası itibariye doğduğu andan itibaren ortaya çıkmak ister ve onu kimse
engelleyemez. Bu haliyle, sistemli bir düşünce dünyası olmadığı durumda,
içimizden çıkacak merkez bir parti sadece AKP karşıtlığıyla kendini var eden,
bizimle ve ülkücü dünya öngörüsüyle uzaktan yakından alakası olmayan odakların
çizgisine çekilmek zorunda kalacaktır.
Bu vaziyet sadece bize
değil, bizim özelimizde Türkiye’ye de zarar verecektir. Türkiye adına,
kutupları birleştirme, makul ve süreklilik arz eden bir düşünce sistemi ve
ardından bir siyaset üretme noktasında, tek umut olan Türk milliyetçilerini
bölmekten başka hiçbir işe yaramayacaktır.
Bunun, Meral Akşener’in
umurunda olduğunu düşünmüyorum. Siyasi kariyerine yeni bir parti daha
ekleyecek, o kadar. Ancak Ümit Hoca sonuna kadar saygı duyduğum, yeterli
görmesem dahi 21. Yüzyılda Türk milliyetçiliği düşüncesi içerisinde ağırlığı
olan, samimiyetinden şüphe duymadığım bir isim. Meral Akşener ile böylesi bir
projenin içinde bulunması beni gerçekten üzdü. Umarım bir an önce vaziyeti fark
eder ve geri döner. Eğer uzun vadeli işler yapmak istiyorsak, Başbuğ’un
kelimeleriyle “sokakta ıspanak fiyatına” satılan kavram bozuntularıyla ülkeyi
anlamak ve yönetmekten ziyade uzun vadede Milliyetçi Türkiye’yi inşa etmek
istiyorsak, mevcutla aramızdaki bağlarımız düşünsel manada tekrar kurulamaz
hale gelene dek, mevcut yapının içerisinde kendimizi ve sonrasında düşüncemizi
var etmek zorundayız.
Tekrar söylüyorum,
kahrolsun reel-politik! Muhtemelen bundan sonra uzun bir süre tekrar yazmam.
Malum, daha hala öğrenciyim, öğreneceğimiz çok şey var. Uçsuz bucaksız,
sınırsız… Allah’a emanet olun.
