6 Temmuz 2017 Perşembe

ÜLKÜCÜ HAREKET’E VE YENİ PARTİ MESELESİNE DAİR


Esasında başka konularda yazmak istiyordum fakat hareketin vaziyeti yine beni lanet olası politikanın orta yerine düşürdü, yazmazsam patlayacağım. Okuduklarımızı ve biriktirdiklerimizi tartışmaya açmayı böyle böyle erteliyoruz, bu da bizim günahımız olsun. Fakat bunu yazmak zorunda hissediyorum kendimi. Hareketin içerisinde sevdiğim kardeşlerim, saygı duyduğum büyüklerim belki beni okurlar da benim penceremden de meseleye bakabilirler diye yazmak zorunda hissediyorum. Çünkü ölümle pençeleşiyoruz.

Ömrümü Türk milliyetçiliği davasının entelektüel dirilişine adadım. Bu yaptım anlamına gelmez, ama çabaladığımı bilin. İktisat okudum, iktisat okuyorum, bu pencereden inandığım doğruları iktisat formasyonunun vermiş olduğu sofistike-emperyal bakış açısıyla ifade edebilmek istiyorum. Bunun için biriktiriyorum, çabalıyorum. Henüz yeterli değilim, hiçbir zaman bir alanda mutlak yetkinlik kazanılamayacağının da farkındayım. Ancak kendi alanıma dair kendimi donanımlı hissetmeden entelektüel üretim sürecine girmeyi de doğru bulmuyorum. Her şeyin bir zamanı var. Zira sosyal medya fareleri gibi entelektüel mastürbasyonla tatmin olup, küçük işlerin pençesinde kaybolmaya hiç niyetim yok.

24 yaşındayım, 10 senedir hareketin içerisindeyim. Özellikle benden yaşça küçük, benden daha iyi işler yapabilecek kardeşlerimin entelektüel diriliş hamlesine katkı sunması için uğraştım hep, onları cesaretlendirmeye çalıştım, bu yazının da esas niyeti odur. Benden yaşça büyüklerim ise yazımı okur da hak verirse ne mutlu, vermez de eleştirirse daha da mutlu!

Öncellikle bir tespitle başlayalım. Gerçek bir entelektüel, her şeyden az bir az bilen değil, kendi alanının uzmanı olan ve dünyayı kendi formasyonundan tutarlı bir biçimde okuyabilen kişidir. Çünkü malumat ve bilgi birbirinden tam anlamıyla farklıdır. Malumat hammadde iken bilgi üründür. Malumatı bilgiye dönüştürecek makine, sizin aldığınız eğitim, temel nosyonlarınız ve formasyonunuzdur. Bilgi, sistemli malumat manasındadır ve bu ancak iyi yetiştirilmiş bir zihin, gerçek bir dünya görüşü ile mümkündür. Gerçek bir entelektüel ise malumat yığını değil, bilgi sahibi ve üreticisidir. Durmuş Hocaoğlu’nun deyişiyle çağdaş olmak çağı yakalamak, modern olmak ise çağı yaratmak demektir. Bizim nihai derdimiz modern olabilmek olmalı.

Şimdi, buradan hareketle biz ülkücü gençlerin yapması gereken, bilgi üretmektir. Devraldığımız miras, her ne kadar buna müsaade etmese de… İyi okullarda okuyan, bölümünün dünyasını hakkıyla ince ince öğrenen yüzlerce ülkücü genç olduğunu biliyorum. Burada hepimize tek tek, birey olarak önemli bir görev düşüyor. Bu görevden bahsetmeden önce harekete ve hareketin içindekilere şu gözle bakılması gerektiğini düşünüyorum: Hareketin dışında kendi varlığını temin edemeyen, hareketten sürekli bir şeyler alır. Para, statü, tatmin vs. Ancak hareketin dışında da bilgisiyle, görgüsüyle, parasıyla, statüsüyle kendini var eden birey, hareketin içerisinde bulunarak sürekli bir fedakârlık yapıyor demektir ve harekete katkı sunma fırsatına sahiptir. Yani demek istediğim şu: Kendimiz başta olmak üzere, diğerleri için hep şu soruyu sormak gerekir. Bu şahsın bilgisinden, statüsünden, parasından hareketi ve mensuplarını çıkarırsan geriye ne kalır? O şahsın, yazdıkları hareketin dışındakiler için de saygı duyulası mıdır? Değilse hiç yaklaşmayın!

İşte bizim görevimiz, öncelikle birey olarak bunu sağlayabilmek, kendimizi asıl habitatımızın dışında da var edebilmek olmalı. Bunu sağladıktan sonra, aynı habitattaysak zaten ülkücülüğümüz sorgulanamaz hale gelir, çünkü büyük bir fedakârlıkla bu hareketin içerisinde bulunuyoruzdur artık. Ülkücülük ile tam manasıyla fedakârlık demektir.

Sonrasında yapmamız gereken ise ülkücü dünya görüşünü sağlamlaştırmak, tükendiyse yeniden inşa etmektir. Nasıl bir dünya istiyoruz? Türkiye adına neler yapacağız? Serbest piyasa – sosyal devlet ikiliğinde tavrımız nedir? Avrasya – Nato ikiliğinde ne diyoruz? Avrupa Birliği konusunda tavrımız nedir? Türk Dünyası adına neler planlıyoruz? Sekülerlik – dindarlık – modernleşme konusunda ne söylüyoruz? Dünyada yaygınca tartışılmaya başlanan kuramsal milliyetçilik literatüründe hangi pencereden bakıyoruz?

Bunun gibi onlarca soru daha sorulabilir. Soru sormak kolay tabi, cevaplaması zor. Hali hazırda cevapladığını zannedenler var, fakat önemli olan kavramları piç etmeden, kendi iç tutarlılığı ve literatürdeki anlamı korunarak tartışabilmek. Bu noktada iyi bir eğitim almak çok önemli işte, deminden beri anlatmak istediğim de bu. Gazeteciliği herkes yapar. Durmuş Hocaoğlu, birçok yazısında bizim entelektüel dünyamızın gazetecilik mantığıyla var edildiğini, gerçek bir entelektüel ortamın ve sosyetenin oluşmadığından yakınır. (Ayrıca bizim camiada 90 sonrası kavramsal, sistematik, gerçek bir entelektüel olarak gördüğüm tek isimdir rahmetli.)  Bu Türkiye’nin problemi ama bizle aşılır belki de. Belki bize bağlı, umudum var. Sosyal medyada gazetecilik mantığıyla derinlikten uzak, her konuda yazıp çizenlere kalırsa geleceğimiz, yandık. Bunun gibi derin konularda cevaplar verebilmek için içimizden bazılarının bir ömür tüketmesi gerekiyor. Üç beş günde, iki üç kitap okuyarak cevaplandırılabilecek sorular değil çünkü bunlar. Dediğim gibi, ömür tüketmek gerekir. Felsefe, sosyoloji, iktisat, siyaset bilimi, hukuk bilmek gerekir, hepsini olmasa bile en az ikisinde çok iyi olmak gerekir. Ben şahsen talibim, keşke talip olan, kısa vadeli tatminler peşinde koşmaktansa uzun vadede yön verecek düşünceler üretmeyi göze alabilen daha çok tanıdığım olsa keşke. Maalesef.

Dikkat ederseniz, yukarıda bir çırpıda sorduğum soruların Türk milletinin sürekli arasında kaldığı ve bizdeki çatışma kültürünü besleyen, bu sebeple gerçek bir millet olamayışımızın esas sebebi olduğunu göreceksinizdir. Bizim bu sorulara verilmiş tutarlı ve istikrarlı, kümülatif biçimde birikmiş cevaplarımızın olmayışı, yani arada kalışımız, bir yanıyla umut vaat ederken, diğer yanıyla bizi önü alınamaz bir biçimde tüketiyor. Şöyle ki, Türkiye’de siyaset kurumu bu tarz ikilikler üzerine konumlanıyor ve şekilleniyor. Biz ise hep arada derede kalıyoruz. Vaziyetimizin iyi ve kötü yanları da bu noktada ortaya çıkmaya başlıyor. Arada derede kaldığımız için sürekli ikiye bölünüyoruz ve bir kısmımız bir radikal uca, diğer kısmımız ise diğer radikal uca gidiyor. Bu kötü yanı...
           
          İyi yanı ise şu: biz diyalektik mantığıyla, tez ve antitezi sentezleyebilirsek uçtakileri kendimize doğru çekebiliriz. Biz en ortadayız. Çünkü Türk milletinin özetiyiz, içimizde hapçısı, otçusu, bilim adamı her şeyi var. Düşünce dünyamız, yetiştiğimiz şehirler, din algımız, modernlikle ilişkimiz için de aynısı geçerli. Her telden adam, her telden düşünce var bizde. Ortalamamız, merkez, ama sapmamız çok fazla. Yapılması gereken bu sapmayı olabildiğince küçültmek… Küçültmek demek, sistemleştirmek ve derinlikli, ağır hale getirmek demek… Savrulamaz kılmak demek… Bu da büyük bir potansiyel demek… Bunu bir ipe dizilmiş boncuklar gibi düşünün. En ortadaki boncuk daha hafifse, uçtaki ağır boncuklara doğru kayar. Ama sizin boncuğunuz daha ağırsa, uçtakileri kendinize çekerisiniz. Şimdi anlatabildim mi neden bilgi üretmemiz gerektiğini?

Ben, güncel meselelerin etkisiyle milliyetçi temayüller taşıyarak hareketin içine bir yerden girmiş, sonra derinleşmeye çalışırken Türkiye’deki başka fikirlerin çağımıza uygun, daha derinlikli ürünler koyduğunu görerek düzenli bir biçimde oradan beslenmeye başlayan çok insan tanıdım. Beslense bile  “gömlek değiştirdim” demeyi kendine yakıştıramayanlar, daha da ağırı cesaret edemeyenler de vardı elbet, yani düşünce dünyası bizimkiyle uzaktan yakından alakası olmasa bile hala ülkücüyüm diyen. İşte onlar, daha ağır olan uçlara kayanlar. Umarım meramımı anlatabilmişimdir.

Şimdi buraya kadar bilgi üretmemiz ve ülkücü dünya görüşünü oluşturmamız gerektiğini anlattım. Reelde bunun karşılığı ne? Şu: Fikirlerin iktidar olması için önce bir fikir sistemi hüviyetine sahip olması gerekir. Kapsayıcı, olabildiğince evrensel problemlere cevap verebilmiş, esasında kendi yeşerdiği coğrafyanın problemlerine ilaç olabilecek düşünceler üretmiş ve geleceğe dair bir öngörüsü bulunan. Bundan sonra bunları hayata geçirecek bir kadro gerekir. Birini bilim, ötekini uygulamalı bilim gibi düşünebiliriz. İlki düşünce adamları ister, diğeri bürokratlar ve siyasetçiler ister. Önce küheylan olacak ki şehsuvar küheylanına atlasın ve uçsuz bucaksız bozkırlarda istediği gibi at sürsün. Küheylan olmadan, Şehsuvar olunmaz. Hep söylediğim şey: Anlatacak hiçbir şeyimiz yok, ama sürekli bir şeyler anlatmaya çalışıyoruz. Yani fikir – kadro – siyaset sıralamasını takip etmek zorundayız. Daha en baştayız, durun bakalım.

Bütün bunların üzerine son olarak, malum yeni parti meselesine dair düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. Referandum sürecinde MHP yönetimi, konuya ilişkin iddialarını bir kenara bırakarak bir yola girdi, bu bence yanlış bir yoldu. Düşüncelerimi uzun uzadıya twitter hesabından paylaşmıştım, takip edenler bilir. Özetle parlamenter sistemi savunan ve bu cihetle iktidar partisini eleştirerek seçmenden oy isteyen bir siyasi parti, iddialarından geri adım atmamalıydı. Şimdi ise öncesinde kongre, sonrasında referandum sürecine bir tepki olarak yeni bir parti doğuyor ve bu partinin başında siyasi kariyeri birçok farklı partide şekillenmiş Meral Akşener yer alacak. Şimdi, öncelikle MHP ve Ülkücü Hareket bizim yuvamızdır. Yapılan yanlışlar, ahlaksızlıklar bizi zedeledi, ama yuvamızdan koparamaz. Neden mi? Çünkü bizim geleneğimiz burasıdır, bir geleneğin yaratılması öyle üç beş günlük bir hadise değildir. 50 yılı aşkın bir zamandır süregelen bir mücadelenin kapısıdır orası. 50 senelik bir geleneği reddetmek için ancak onun karşısına reforme edilmiş, güncellenmiş bir dünya öngörüsüyle çıkarsınız, eğer mevcut yapıda düşünce dünyanızdan ötürü yer bulamıyorsanız yeni bir parti anlamlı hale gelir. Şimdi, muhaliflerin referandum sürecinden öncesinde Bahçeli ve ekibine yönelttiği eleştirileri bir düşünelim. Hiçbir eleştiri “Yapmadı” değildi, “Yapamadı” idi. Yani, siyasetinin özü üzerinden değil, üslubu ve siyaset yapma biçimi üzerinden bir eleştiri söz konusuydu. Şahsen haklı bulduğum eleştirilerdi ve yönetimin değişmesi için gayet makul ve tutarlı idi. Burada camiamızın siyasilerinin fikri olarak ayrılığa düştüğü tek nokta, başkanlık meselesidir. Bahçelinin tavrı ise ideolojik bir saikle değil, konjonktürel bir saikle oluşmuştur, kanaatim bu yönde. Böyle olmasa dahi, başkanlık meselesi, iki ayrı camia-iki ayrı düşünce dünyası oluşturmak için yeterli bir sebep midir? Bence hayır.

Öyleyse, yeni parti kurmanın ideolojik bir saikle yapılmadığı aşikâr. Bu siyasi bir tavırdır. Bu iddiam çok acayip, ucubik bir iddia değil. Nitekim Ümit Hoca da kurulacak partinin merkez parti olacağını açıkladı. Şimdi, üstte harekete dair yazdıklarımı tekrar hatırlayın. Esas itirazım ettiğim nokta şudur: MHP ile ya da başka bir parti ile siyasi tavrını kesinleştirmeden, ülkücü dünya öngörüsünü oluşturmadan merkeze oturmak bizi dağıtmaktan başka hiçbir işleve sahip olamaz. Milli merkez diyorlar mesela. Milli lafını, AKP de kullanıyor, Perinçekçiler de. Hangisinin oyuna talipsiniz? Türkiye’de, bu denli kutuplaşmış bir Türkiye’de MHP’den farklı hangi siyasi söylemlerle hem AKP seçmenine, hem Kemalist seçmene hitap etmeyi düşünüyorsunuz? Sadece başkanlık ve özgürlük meselesi ise bence pek şansınız yok. Özgürlük hususunun Türk milletinin birincil önceliği haline gelmesi şu aşamada pek mümkün değil; çünkü henüz çözülememiş ve insan doğasını ziyadesiyle rahatsız eden ve öncelikleri alt üst eden daha çok mesele var.

Başkanlık ve özgürlük dışında MHP’den farklı bir söylem oluşturmak mümkün olsaydı, yani böyle bir düşünce alt yapısı bizde mevcut olsaydı, zaten kongre sürecinde eleştiriler “Yapamıyor.” temalı olmazdı. Düşünce varsa, uyumaz, beklemez, donmaz. Düşünce doğası itibariye doğduğu andan itibaren ortaya çıkmak ister ve onu kimse engelleyemez. Bu haliyle, sistemli bir düşünce dünyası olmadığı durumda, içimizden çıkacak merkez bir parti sadece AKP karşıtlığıyla kendini var eden, bizimle ve ülkücü dünya öngörüsüyle uzaktan yakından alakası olmayan odakların çizgisine çekilmek zorunda kalacaktır.

Bu vaziyet sadece bize değil, bizim özelimizde Türkiye’ye de zarar verecektir. Türkiye adına, kutupları birleştirme, makul ve süreklilik arz eden bir düşünce sistemi ve ardından bir siyaset üretme noktasında, tek umut olan Türk milliyetçilerini bölmekten başka hiçbir işe yaramayacaktır.

Bunun, Meral Akşener’in umurunda olduğunu düşünmüyorum. Siyasi kariyerine yeni bir parti daha ekleyecek, o kadar. Ancak Ümit Hoca sonuna kadar saygı duyduğum, yeterli görmesem dahi 21. Yüzyılda Türk milliyetçiliği düşüncesi içerisinde ağırlığı olan, samimiyetinden şüphe duymadığım bir isim. Meral Akşener ile böylesi bir projenin içinde bulunması beni gerçekten üzdü. Umarım bir an önce vaziyeti fark eder ve geri döner. Eğer uzun vadeli işler yapmak istiyorsak, Başbuğ’un kelimeleriyle “sokakta ıspanak fiyatına” satılan kavram bozuntularıyla ülkeyi anlamak ve yönetmekten ziyade uzun vadede Milliyetçi Türkiye’yi inşa etmek istiyorsak, mevcutla aramızdaki bağlarımız düşünsel manada tekrar kurulamaz hale gelene dek, mevcut yapının içerisinde kendimizi ve sonrasında düşüncemizi var etmek zorundayız.

Tekrar söylüyorum, kahrolsun reel-politik! Muhtemelen bundan sonra uzun bir süre tekrar yazmam. Malum, daha hala öğrenciyim, öğreneceğimiz çok şey var. Uçsuz bucaksız, sınırsız… Allah’a emanet olun.