Tekraren...
Ülkücüler… Bu vatanın delileri, uğruna can verebilecek nadide insanlar… Bu belki de iyi bir temenni veya giydirilmiş yüce bir anlam olabilir. Ben böyle olduğuna inanıyorum ve buradan hareketle bir saptama yapmak istiyorum. Ülkücüler bir şeyden bihaber. Çağın gereklilikleri vatan için ölmeyi değil, vatan için yaşamayı gerektiriyor.
Dünya, devletler, milletler ve esas olarak sistem hiç olmadığı kadar hızlı değişiyor. Burada önemli olan ise değişme ivmesinin de sürekli artıyor olması. Her yeni bilimsel teori, her yeni icat ve her yeni teknolojik gelişme dünyanın değişmesinde büyük pay sahibi… Dünya tarihi açısından matbaanın icadı yazının icadından daha mühim değildir. Yazı var olan bilgilerin kaybolmasını ve kümülatif bilgi sistemlerinin ortaya çıkmasına vesile oldu. Matbaa ise var olan bilgi yığının halka mal olmasını sağladı. Ancak yazının icadının yarattığı değişimin hızıyla, matbaanın yarattığı değişimin hızı arasında dağlar kadar fark vardır. Daha da başka bir bakış açısıyla, 1600 ve 1700 yılları arasındaki dünyadaki insanların yaşayış farkıyla, dünyanın ve sistemin değişimiyle; 1900 ve 2000 yılları arasındaki farkı kıyasladığımızda değişim hızının gittikçe yükseldiğine herkes kanaat getirecektir. Hülasası, dünya hızla değişiyor, değişme hızı gittikçe artıyor ve bu değişime ayak uyduramayanlar yok olmaya mahkum hale geliyorlar.
Böyle bir dünya tablosunda ülkücülerin tavrını incelemek gerekir. Çünkü hayatta değişmeyecek tek kanun, “ayakta kalmak”tır. Ülkücü Hareketin “Yaşa ve Yaşat” ilkesinin kaale alınması ve gerekli ehemmiyetin verilmesi taraftarıyım. Evet, gayemiz yaşatmak, fakat yaşatmamız için de yaşamamız gerekiyor. Kısacası, bu kabulden kaynak alarak, ayakta kalmak adına çağın şartlarına ayak uydurmak zorunda olduğumuzu söylüyorum.
Dünyanın gerekliliklerini, Ülkücü Hareket’i de aşarak Türk milliyetçiliği perspektifiyle düşünelim. Örnekler üzerinden ilerlemek istiyorum. Osmanlı Devleti bir gerileme ve Batı’ya karşı üstünlüğü kaybetme süreci içerisindeydi. Bunu fark eden Türk milliyetçisi aydınlar, “ayakta kalmak” adına modernleşme safında yer aldılar, hatta o safın en önde gelenleriydiler. Elde var bir… İki… Osmanlı dönemi Türk milliyetçilerinin -hakikaten dünyayı tanıdıklarını düşünüyorum- bir devamı niteliğindeki cumhuriyetin kurucu kadroları, askeri bir başarının ardından sundukları ve taraf aldıkları sistem, demokrasi ve cumhuriyetti. Aslında, Türk milliyetçilerinin erken yirminci asra cevabı demokrasiye geçişti. Elde var iki...
Şimdi Türk milliyetçiliğinin savaşlarla kavrulan yirminci asra verdiği cevapta sıra… Atsız ve arkadaşları entelektüel, Türkeş ve arkadaşları fiili bir mücadele çerçevesinde Türk milliyetçiliğinin yirminci asra karşı cevabını vermişlerdir. Şerh düşelim. Dünyada milletlerin psikolojik üstünlük savaşı vardı ve Atsız ve arkadaşları tarih, kültür ve edebiyat çalışmalarıyla Türk milletinin psikolojik savaşta yirminci yüzyıldaki cevabı olmuşlardır. Türkeş ve arkadaşları ise Türk milletinin gençlerine giydirilmek istenen namussuz gömleği yırtıp atmış, geride onurlu bir mücadele bırakmışlardır. Ancak dikkat edilmesi gereken şudur. Bütün dünyada bir liderler hegemonyası ve liderlerin arkasından sorgusuz sualsiz yürüyen insanlar topluluğu mevcuttur. Türkeş gibi siyasi bir figürün o zamanda karizmatik lider olarak çıkması tesadüfi bir hadise değildir.
Çizdiğimiz bu tablodan da görüleceği üzere, Türk milliyetçileri, son yüzyıla kadar dünyayı ve çağı tanımış, ona göre bir refleks geliştirmiştir.
Peki 21. Yüzyılda ülkücülerin dünya öngörüsü nedir? Yani nasıl bir dünya arzuluyoruz? Daha buna verilecek bir cevabımız dahi yok. Hala yirminci yüzyıl Türk milliyetçisi aydınları okumak zorundayız. İşte asıl problem burada başlıyor. Bu 33 10 ile twitter a girip fotoğraf paylaşmaya çalışmak gibi bir şey…
İşte ben burada şunu öneriyorum. Ülkücüler, sivilleşmelidir. Neden ve nasıl? Kapitalizimin fikir babası Adam Smith, kapitalist öğretinin temelini şu ilkeye dayandırıyordu: “Bir toplumda, herkes kendi çıkarı için çalışırsa, o toplum yücelir.” Ve Smith’in ardılları olan okullar, bu kabulden hareketle sistemi şekillendirdiler. Dünya üzerinde, Big Bang’e benzer başka bir değişim olmadığı sürece, bu gidişatın devam edeceği kanaatindeyim. Bu gidişat, bütün dünyada bireyselliği gerektiriyordu. Daha açık bir ifadeyle, her insana “Sen bir birey olmak zorundasın” diyordu eğer “ayakta kalmak” istiyorsan. Elbet bunun aksini gösteren bir dünya savaşları tarihi çok uzağımızda değil. Ancak, bu savaşlar, gidişatın tersi yönde olduğunu göstermez.
Sözün özüne geleceğim. Bu denemem, bir dünya tarihi tahlili eğil elbette. Ülkücülerle bu gidişatın ne ilişkisi var diyenler çıkacaktır.
Sözün özü, Türk milliyetçiliği fikir dünyasını şekillendiren aydınlar, 1. Dünya Savaşı, 2. Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş döneminde yaşamışlar ve fikriyatımıza olan katkılarını bu dönemde vermişlerdir. Ne mutludur ki, onlar dünyayı tanıyorlardı ve ona göre bir fikri temelde Türk milliyetçiliğini inşa ettiler. Ancak 90’larda Sovyetlerin dağılmasıyla beraber çift kutuplu dünyanın sonunu hazırlayan süreç, dünyanın gidişatını temelden değiştirdi. Küreselleşen, herkesin birbirinden haberdar olduğu ve dünya tarihi boyunca hiç olmadığı kadar “ayakta kalmak” adına bireyselleşmenin zorunlu olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Türk milliyetçiliğinin yirminci yüzyılın kafasıyla- daha açık bir ifadeyle dünya savaşları ve soğuk savaş döneminde ortaya konulan temeller ile- bu çağda “ayakta kalma” şansı yoktur. Elbette o dönemde, karizmatik liderler gerekiyordu. Elbette fetih şarkıları söylenecek, duvarlara sloganlar kazınacaktı. Elbette teşkilatlı yapılar bir arada bir emir doğrultusunda hareket edecekti.
Ancak dünya değişti. Ne organize yapılar bir arada iş yapabiliyor, ne de fetih şarkıları eski şevk ile söyleniyor. Önceden daha çok kişiyle daha gür sesi çıkan savaşın galibiydi. Şimdi ise savaşın galibi, sermaye – bürokrasi – akademi – medya dörtlüsünde en çok yer alanlar olacaktır. Bu, savaşta galip olmanın yolu ise bireyselleşmeden geçiyor. Çünkü yukarıdan talimatla hareket eden organize yapıların bu savaşı kazanma şansı yok. Öyleyse, Ülkücüler, bireyselleşmek zorundadır. Kaba tabirle, inorganik bağların yıkılıp organik bağların kurulması gerekir. Çünkü inorganik bağlar bize zarar veriyor ve yükselmemizde önümüze set çekiyor.
Daha iyi anlayabilmek adına şöyle düşünelim. Bir meydan savaşında savaşın galibini belirleyen sayı ve mühimmat üstünlüğüdür. Bir komutan, eğer ki sayı ve mühimmat olarak zayıf olduğunu biliyorsa manevra kabiliyetini kullanmaya çalışacaktır. Çağımızın gerilla savaşları da bu mantıkla açıklanabilir. Şimdi soruyorum, ülkücüler meydan savaşı mı verecek, yoksa ataları gibi güzel atlara binip manevra kabiliyetini kullanarak bin atlıyla binlerce kişilik orduları mı dağıtacak?
Manevradan kastım eğilmek, bükülmek değil. Sermaye-bürokrasi-akademi -medya dörtlüsünde yer almak zorundadır artık ülkücüler. Bu güce erişmenin yolu neyse, o yola çıkmak zorundayız. Manevra savaşı budur. Gerekirse etrafından dolanacağız dağın, ancak düşman ordularının arkasına bir şekilde ulaşacağız. Öbür türlü, kahve köşelerinde okey oynayan üç beş “ülkü devi” olmaktan öteye geçemeyiz. Bu benim gözümde savaşa giden ordudan kaçmakla eş değerdir. Ben böyle bir zilleti kabul etmiyorum.
Ben savaşı kazanma taraftarıyım. Ayşe Bacımı, sevdiğimi, anamı, gardaşımı yaşatmak adına yaşamak ve kazanmak taraftarıyım. Çünkü insan, eğer seviyorsa özgür değildir. Yapacağı har hareket, sevileni ve seveni de yakinen ilgilendirir. Bizim sevdiklerimizi ağlatma gibi bir lüksümüz yok. Bu hareket, herkesten çok, gereğinden fazla bedel ödedi.
Sıra bizde arkadaşlar. Binelim güzel atlarımıza ve beşikteki bebeğin, dağdaki çiçeğin gülümseme sebebi olalım. Acizce zevk alınan vatan kurtarma sohbetlerinden vazgeçip geleceğimizi şekillendirmeye ve bir “Ülkücü Dünya Öngörüsü” oluşturmaya çalışalım. “Ayakta kalmak” için… “Yaşamak ve yaşatmak” için…