11 Temmuz 2015 Cumartesi

UYUMANIN ŞAHSİ MANİFESTOSU



Gökay Aytekin
12.07.15
“Uyumak, insanoğlunun hayata karşı takındığı en güzel tavırdır.” demişti bir gün, güzel bir insanoğlu. O an için fark ettim, neden çok uyuduğumu. Uyumak, gerçekten de çok anlamlı bir eylem. Çünkü, yaşamanın zıddı... Uyumak, ölümün küçük kardeşi... Yaşamamaktır, özlememektir, hatırlamamaktır, bilmemektir, düşünmemektir, olmamaktır kısaca. Yani, insana acı veren her şeyden kaçmaktır.

En başta, uyumak benim için, hasreti unutmak sanki. Ve hasretin sırtına yüklediği bütün saman balyalarını sırtından indiren amelenin soluklanması gibi. Soluklanırken, bir dal cigara yakıp, dağlara taşlara gözleriyle türkü yakması. Yani bir solukluk nefes, zehirli gazla doldurulmuş işkence odalarında iki adet oksijen atomu. Hayat, yani yaşamak, bir balinanın habitatı denizde, balık gözlemesi, yüzmesi belki. Ama uyumak, bütün bunlar için balinanın kafasını bir an denizin yüzeyine çıkarıp derin bir nefes çekme zorunluluğuyla eşdeğer benim için. Biyolojik bir ihtiyaç değil, tamamen insani ve post-insani bir süreç. Yani derin bir soluk. İşte ben bu soluğa sarılıyorum sıkı sıkıya. Çok uyumamın sebebi de bu. “Uyku gaflet bastı, uyanamiram” diyen ses, uyanma boşver. Uyanırsan, Yemen’i öğrenirsin, ağanın dönüp de gelmeyeceğini öğrenirsin.

Hiçbir hasreti, hiçbir acıyı, hiçbir terk edişi, hiçbir ayrılığı hatırlamak istemiyorum. Eğer, bir insanın, sağlıklı yaşaması için 6 saat hatırlamaması yetiyorsa, ben, 14 saat hatırlamamak istiyorum. Evet, 14 saat uyuma kapasitem de var. Yaz hariç. Çünkü, hayatın vücudumuza yüklediği bütün pisliği, terleme vasıtasıyla dışarıya atıyoruz yazın, bu da uyumamızın önünde mühim bir engel. Bu yüzden kışı seviyorum, daha çok uyuyabiliyorum, hava soğuk, yorgan sıcak, günler kısa, her şey uyumam için tasarlanmış sanki. “Madem soysuz gönlün bende yok idi/ Niye doğru yoldan şaşırdın beni” dizelerini bağıra bağıra daha az söylüyorum kışın. Daha çok uyuduğum için.

Türküleri dinlememek için de daha fazla uyuyorum. Çünkü yanımı daha fazla taşa vermek istemiyorum. Toprak, kanımı emmesin artık. Azraile borcum birikti, kapıya haciz dayandı. Canan, canımı daha fazla alsın istemiyorum. Uyurken, uçuyorum, kaçıyorum, heyecanlanıyorum, paintball oynuyorum, adam bıçaklıyorum. Türkülerin afyonunu beynimin damarlarında istemiyorum artık. 14 saat uyurum, 10 saate de yapacak bir şey yok. “Sen ağlama garip anam/ Kadir Mevlam kerimdir” derim geçerim.

Senin için çürümüş diyenler var bana. Çürür tabi, günde 20 saat uyuyabilsem çürür müydü içim, o zaman görürdünüz. İnsanın, hayatın bahşettiği kocaman kocaman lanetli pislik çığlarına günde 10 saat maruz kalması kolay mı? 20 saat uykuyla, 4 saat maruz kalsam çürümezdi belki. Uyumak, arz-talep eğrilerini daha az düşünmek demek. İnsan rasyonel mi diye sormazsın uykunda. Kapitalizm, insan var olduğundan beri var mıdır diye düşünmezsin bile. Koalisyon hesapları ve üzerine yapılan anlamsız kusmuklar, gündeminin dışındadır. Yani uyumak, keklik gibi kanadını süzebilmektir.

Mesela ben, uyurken, asla ‘At, yokuş yukarı mı daha kolay koşar, yokuş aşağı mı?’ diye düşünmem. Asla, ulan bu kez tahammül mü etsem, sefer mi eylesem demem. Böyle aptal aptal şeyler yoktur uyku anında. Güzel de olsa, çirkin de olsa, insanın kendisi, uykusandadır. Oradaki tek dostun, kendindir. İnsan, orada her zaman kahramandır. Hayatında kahraman olamayanların, kahraman olduğu tek mecradır orası. Ulan insan neden sarılmasın böyle bir ana? Tam cennetin yandan yemişi değil mi?

İnsan, hayata karşı ördüğü duvarları sadece uykusunda yıkabilir. Gerçek ben ile ancak orada tanışabilirsin. İyi biri misin, ahmak mısın, sapık mısın orada anlaşılır. Koca ninemin deyişiyle, ak g.t, kara g.t orada belli olur. İnsanın g.t rengini bilmesinden daha büyük birşey var mı bu hayatta? Sırf bunun için bile, sarılınmalı uykuya.

“Var mı pulun/ Cümle alem kulun/ Yok mu pulun/ Cehennemdir yolun” demek zorunda kalmazsın mesela uykuda. Çünkü, uykuda pulun vardır. Neye ihtiyacın varsa o vardır. Kula ihtiyacın varsa pulun vardır, cehennem istiyorsan pulun yoktur. 2 2 4. İstersin ve olur. İşte Umut’un dediği gibi, bu dünyadaki bütün adaletsizliğe, ahlaksızlığa, kepazeliğe, dalkavukluğa, kevaşeliğe karşı takınılmış bir tavırdır uyku. Seni umursamıyorum ulan hayat! demektir bir nevi. Hapishanelere güneş doğması demektir.

Şafak söksün, biz uyuruz. Biz, yaşamasını iyi bilmeyiz, uyumasını iyi biliriz. Biz uyuyalım, herkes uyusun. Fahri Kayahan da uyusun. En derin Fahri Bey uyusun. Belki o zaman Sunam uyanır.