Gökay
Aytekin
12.07.15
“Uyumak, insanoğlunun hayata karşı takındığı en güzel tavırdır.” demişti
bir gün, güzel bir insanoğlu. O an için fark ettim, neden çok uyuduğumu.
Uyumak, gerçekten de çok anlamlı bir eylem. Çünkü, yaşamanın zıddı... Uyumak,
ölümün küçük kardeşi... Yaşamamaktır, özlememektir, hatırlamamaktır,
bilmemektir, düşünmemektir, olmamaktır kısaca. Yani, insana acı veren her
şeyden kaçmaktır.
En başta, uyumak benim için, hasreti unutmak sanki. Ve hasretin sırtına
yüklediği bütün saman balyalarını sırtından indiren amelenin soluklanması gibi.
Soluklanırken, bir dal cigara yakıp, dağlara taşlara gözleriyle türkü yakması.
Yani bir solukluk nefes, zehirli gazla doldurulmuş işkence odalarında iki adet
oksijen atomu. Hayat, yani yaşamak, bir balinanın habitatı denizde, balık
gözlemesi, yüzmesi belki. Ama uyumak, bütün bunlar için balinanın kafasını bir
an denizin yüzeyine çıkarıp derin bir nefes çekme zorunluluğuyla eşdeğer benim
için. Biyolojik bir ihtiyaç değil, tamamen insani ve post-insani bir süreç.
Yani derin bir soluk. İşte ben bu soluğa sarılıyorum sıkı sıkıya. Çok uyumamın
sebebi de bu. “Uyku gaflet bastı, uyanamiram” diyen ses, uyanma boşver.
Uyanırsan, Yemen’i öğrenirsin, ağanın dönüp de gelmeyeceğini öğrenirsin.
Hiçbir hasreti, hiçbir acıyı, hiçbir terk edişi, hiçbir ayrılığı hatırlamak
istemiyorum. Eğer, bir insanın, sağlıklı yaşaması için 6 saat hatırlamaması
yetiyorsa, ben, 14 saat hatırlamamak istiyorum. Evet, 14 saat uyuma kapasitem
de var. Yaz hariç. Çünkü, hayatın vücudumuza yüklediği bütün pisliği, terleme
vasıtasıyla dışarıya atıyoruz yazın, bu da uyumamızın önünde mühim bir engel.
Bu yüzden kışı seviyorum, daha çok uyuyabiliyorum, hava soğuk, yorgan sıcak,
günler kısa, her şey uyumam için tasarlanmış sanki. “Madem soysuz gönlün bende
yok idi/ Niye doğru yoldan şaşırdın beni” dizelerini bağıra bağıra daha az
söylüyorum kışın. Daha çok uyuduğum için.
Türküleri dinlememek için de daha fazla uyuyorum. Çünkü yanımı daha fazla
taşa vermek istemiyorum. Toprak, kanımı emmesin artık. Azraile borcum birikti,
kapıya haciz dayandı. Canan, canımı daha fazla alsın istemiyorum. Uyurken,
uçuyorum, kaçıyorum, heyecanlanıyorum, paintball oynuyorum, adam bıçaklıyorum.
Türkülerin afyonunu beynimin damarlarında istemiyorum artık. 14 saat uyurum, 10
saate de yapacak bir şey yok. “Sen ağlama garip anam/ Kadir Mevlam kerimdir”
derim geçerim.
Senin için çürümüş diyenler var bana. Çürür tabi, günde 20 saat uyuyabilsem
çürür müydü içim, o zaman görürdünüz. İnsanın, hayatın bahşettiği kocaman kocaman
lanetli pislik çığlarına günde 10 saat maruz kalması kolay mı? 20 saat uykuyla,
4 saat maruz kalsam çürümezdi belki. Uyumak, arz-talep eğrilerini daha az
düşünmek demek. İnsan rasyonel mi diye sormazsın uykunda. Kapitalizm, insan var
olduğundan beri var mıdır diye düşünmezsin bile. Koalisyon hesapları ve üzerine
yapılan anlamsız kusmuklar, gündeminin dışındadır. Yani uyumak, keklik gibi
kanadını süzebilmektir.
Mesela ben, uyurken, asla ‘At, yokuş yukarı mı daha kolay koşar, yokuş
aşağı mı?’ diye düşünmem. Asla, ulan bu kez tahammül mü etsem, sefer mi eylesem
demem. Böyle aptal aptal şeyler yoktur uyku anında. Güzel de olsa, çirkin de
olsa, insanın kendisi, uykusandadır. Oradaki tek dostun, kendindir. İnsan,
orada her zaman kahramandır. Hayatında kahraman olamayanların, kahraman olduğu
tek mecradır orası. Ulan insan neden sarılmasın böyle bir ana? Tam cennetin
yandan yemişi değil mi?
İnsan, hayata karşı ördüğü duvarları sadece uykusunda yıkabilir. Gerçek ben
ile ancak orada tanışabilirsin. İyi biri misin, ahmak mısın, sapık mısın orada
anlaşılır. Koca ninemin deyişiyle, ak g.t, kara g.t orada belli olur. İnsanın
g.t rengini bilmesinden daha büyük birşey var mı bu hayatta? Sırf bunun için
bile, sarılınmalı uykuya.
“Var mı pulun/ Cümle alem kulun/ Yok mu pulun/ Cehennemdir yolun” demek
zorunda kalmazsın mesela uykuda. Çünkü, uykuda pulun vardır. Neye ihtiyacın
varsa o vardır. Kula ihtiyacın varsa pulun vardır, cehennem istiyorsan pulun
yoktur. 2 2 4. İstersin ve olur. İşte Umut’un dediği gibi, bu dünyadaki bütün
adaletsizliğe, ahlaksızlığa, kepazeliğe, dalkavukluğa, kevaşeliğe karşı
takınılmış bir tavırdır uyku. Seni umursamıyorum ulan hayat! demektir bir nevi.
Hapishanelere güneş doğması demektir.
Şafak söksün, biz uyuruz. Biz, yaşamasını iyi bilmeyiz, uyumasını iyi
biliriz. Biz uyuyalım, herkes uyusun. Fahri Kayahan da uyusun. En derin Fahri
Bey uyusun. Belki o zaman Sunam uyanır.