Bir mahalle kahvesindeyim. Etrafın kurağına inat çiçeklerle donatılmış,
havanın buz soğuğuna inat sıcacık bir ortam var. İnsanı şaşırtır. Ben şaşırdım.
Eminim gitseniz siz de şaşırırdınız. İnsanoğlunun doğaya ne kadar
direnebileceğini fark ederdiniz.
Bu kahve bildiğiniz kahvelerden
değil. Burada laf değil, kelam konuşulur. Kozmopolit İstanbul’un Marmara
Kıraathanesinden tek farkı, yerelliğidir. Mahallenin ihtiyarları gelir buraya
ara sıra. Bu ihtiyarlar da bildiğiniz ihtiyarlardan değil. Bunların ruhları
hala hayattadır. Onlar anlatırken gözlerinde rahatlıkla yirmi yaşında bir
delikanlının inanmışlığını ve dünyayı kurtarma arzusunu görebilirsiniz. Bilgi
ile inanmışlık birleştiğinde neler olabileceğine ancak burada şahit
olabilirsiniz.
Profesörlerden ders aldığına sevinen öğrenciler hala sevinedursunlar. Bu
mahallenin gençleri, bilgiyi ruhu sağ, ihtiyar “profesörlerden” alırlar.
Aralarındaki fark, bu gençlerin diplomalarının olmayışıdır. Olsun. İhtiyaçları
da yok zaten. Bu mahallenin gençlerini kozmopolit şehirlerin öğrencilerinden
ayıran, bilgiyi meslek için öğrenmemelidir. Onlar çapa yaparlar, tarla
sürerler, ticaretle uğraşırlar ve bu şekilde hayatlarını idame ettirirler.
Onların bilgisini değerli kılan da budur. Yaşamak için değil, yaşatmak için o
delikanlı ihtiyarların dizlerinin dibinden ayrılmazlar. Hem de bu, not için
profesörünün bir metrekare alanından ayrılmayan öğrencinin yaptığından daha
namuslu.
Bir de kahvenin sahibi var ki öyle tonton bir amcanın nasıl kahve
işlettiğine şaşırırsınız. Adamı görseniz, muhtemel ki o adamın bir evliya veya aksakallı olduğunu tahmin ederdiniz.
Öylesine bir adam. Bir de eskiden kalma, kendine miras bildiği eski tip radyosu
var ki, sırf onun için bile gidilir bu kahveye. Anadolu kahvesidir burası,
türküden başkası dinlenmez. E türkü dinliyorsan, yüreğin yanacak kardeşim.
Gerek yok hoplamaya zıplamaya. Öyle der çaycı amca. Çayı da iyi demler. İnce
belli bardakta tavşan kanı çayınızı yudumlarken her an, insanlığın yönünü
değiştirecek bir kelamla tanışabilirsiniz. Dikkatli olun. E zaten çaycısı
çayını heyecanla dağıtırken, ihtiyarı – genci nasıl ölü kalabilirdi ki? Doğanın
kanununa ters. Etki-Tepki Kanunu diye bir şey var.
Ha bir de dostlar. Orası edep meclisidir. Edebin, pazarda ıspanak ve sarımsağın
arasında üç liraya satıldığına inananlara sesleniyorum. Kahveye gitmeden
mutlaka pazara uğramalısınız. Hem edebin sizler gibi “satılık” olmadığını
anlayacak hem de o kahveyi hak etmediğinizi anlayacaksınızdır. Benden demesi.
Kimse alınmasın. Uykulu gözlerle
sırf yoklama kağıdına iki kalem oynatmak için sınıfa gitmektense bu, kimsenin
bilmediği mahalle kahvesine gitmek isterdim. Güzel günlerin habercisi gençleri,
aksakallı ihtiyar profesörleri ve tonton çaycı dayıyı görmek için okulumu bile
bırakabilirim. Hayat! Adalet! Hürriyet! Yaşat! Diye bağıran ben, evimin o
mahalle kahvesi olmasını isterdim. Umarım her gün mutlaka bir tanesine girdiğim
mahalle kahvelerinden birisi böyle çıkar. Yoksa ben, daha çaya çok para öderim.
