2 Kasım 2015 Pazartesi

-MHP'YE DAİR- AŞK DEVRİ KAPANDI. SEVGİMİZ DAİM


Rüzgar arkasındayken, terse kürek çeken dallamaların oluşturduğu bir yapıyı eleştirmek için yazıyorum bu yazıyı. Dahası, o dallamaları yalayan dalkavuklar için yazıyorum. Türkiye’de neredeyse hiçbir toplumsal yapının alttan üste doğru yönelen bir hareketle değiştirilemeyeceğinin farkında olarak yazıyorum bu yazıyı. Sadece, Ülkücü Hareket’in böylesi elim bir vaziyette nasıl bir tavır alması gerektiğini, İbrahim’in karıncası misali anlatmak bütün derdim.

      En başta, 13 senelik AKP iktidarı şu beş noktada özetlenebilir.
        
        1)      Yolsuzluk
        2)      Diktatörleşme
        3)      İdeolojik dış politika
        4)      Kutuplaşma
        5)      Terör

Bunların getirdikleri ise

1)      Ekonomik küçülme
2)      Siyasal istikrarsızlık
3)      Uluslararası alanda yalnızlaşma ve mülteci problemi
4)      Toplumsal çözülme
5)      Güvenlik problemi

     Bunları AKP eleştirisi yapmak adına yazmıyorum. Zira, onun için çok geç kaldık. MHP yönetiminin ve bizatihi Bahçeli’nin başarısızlığı gözler önüne sermek adına yazıyorum.

     AKP’nin yolsuzluk, adam kayırma, rüşvet ve ihalelere fesat karıştırarak ahlaksızlıkta pik notaya yükseldiği; diktatörleşme vasıtasıyla parlementer sistemin işleyişinin ve hukuk devletinin ırzına geçildiği; ütopik siyasal İslamcı dış politikayla beraber dünyada yalnız ülke olduğumuz ve milyonlarca Suriyeli göçmenin Türkiye’ye giriş yaptığı; bu Suriyeli göçmenlerin halkın refah seviyesini azaltırken her türlü ahlaksızlığı da beraberinde getirdiği; toplumsal kutuplaşmaya bağlı olarak ‘millet olma’ bilincinin anbean kırıldığı; en önemlisi de PKK ve İŞİD gibi terör örgütlerinin Türkiyede yoğun terör faaliyeti yürüttüğü bir dönemdeydik.

     Ve bütün bu problemler, AKP’nin izlediği yanlış politikalar ve güç sarhoşluğuyla beraber geldi.

     Yolsuzluğun, terörün, Suriyeli mültecilerin, toplumsal çözülmenin bu kadar yoğun ve tavan yaptığı bir ortamda Türk milliyetçiliğinin yükselmesini beklemek aptalca olmasa gerek.
Her siyasal düşüncenin oturduğu bir düzlem var. Türkiyenin başlıca karşı karşıya olduğu olumsuzluklar bunlardı. 

    Türkiyenin başka problemleri de var, sosyal adaletsizlik ve özgürlük problemi gibi. Ancak, bu seçimin temel aldığı noktalar bunlar değildi. Bu seçim, üstteki 5 temel üzerine şekillendi ve Türkiye’nin önündeki bu temel problemleri, çözebilme kapasitesine ve birikimine sahip tek düşünce Türk milliyetçiliğidir. Türkiye’nin bugünkü temel problemleriyle, Türk milliyetçiliğinin üzerine oturduğu temeller örtüşmektedir. Bu, MHP için büyük bir fırsattı. Geçmiş olsun.

     Bu noktadan hareketle, MHP’nin rüzgar arkasındaydı diyebiliriz. Neden MHP başarısız olmuştur bunu konuşmayacağım. Umarım bir gün, konuştuğumuz şeylerin ciddiye alındığı bir yönetimle karşı karşıya olursak, onun da zamanı gelecek!

     Burada, MHP’nin içindeki dallamalar ve dalkavuklarla ilgili konuşacağım.


    Be dallama siyaset orospuları!

    Rüzgar arkanızdayken, terse kürek çekmenizin sebebini soruyoruz size. Neden Türkiye bir var olma mücadelesinin içindeyken genel merkezdeki deri koltuklarınızdan o pek muhterem popolarınızı kaldırıp da halkın ayağına gitmediniz? Halk aptal değildir. Halka aptal, anlamaz yaftası yapıştıranlar, siyasette herşeyin kendi kendiliğine var olduğunu ve değiştiğini zanneden ahmaklardır.

    Siyasette, beyazı siyah diye anlatan onlarca siyasi gördü bu dünya. Bizim sizden isteğimiz, sadece beyaza beyaz demeniz ve bunu halka anlatmanızdı. Siz o koltuklarda bunun için varsınız.

    Yapmadınız. Koltuklarınızda oturmak tatlı geldi. Yapamadınız. Vizyonsuz ve beceriksizsiniz. Eyvallah.

    Hepiniz iyi birer baba, iyi birer ağabey, iyi birer insan dahi olabilirsiniz. Ama Ülkücü Hareket’e zarar veriyorsunuz. Bizlere zarar veriyorsunuz. Bizleri küçük düşürüyorsunuz. Ve hangi ‘iyi’ sıfatların sahibi olursanız olun; artık bütün eleştirilerimize, hakaretamiz sözlerimize ve hatta küfürlerimize hazırlıklı olun. Çünkü bu, bizim hakkımız.

    Şimdi, o koltuklarda oturmanın bir bedeli var. Siz meclis koltuklarında oturasınız diye binlerce insan can verdi bu ülkede. Yüzbinlerce insan, işinden oldu, ailesinden uzak düştü, sevdiğini bir daha göremedi. Hala da oluyor. Fıratlar, sizin o pek muhterem poponuz için can vermedi.

    Hesap vereceksiniz.

   Filler oynaşırken çimenler ezilirmiş. Siz, muhalafet etmekten bile acizken, ülkücüler yine de size oy verdi. İnanın, biz salaklar sayesinde oradasınız. Önüne öküz koysan yine oy atacak ahmaklar. Cümle alem karşı cinse aşık olurken, siyasal partiye aşık olan ahmaklar. Maşuğu bir siyasal parti olan ahmaklar. Aşk öyledir ya hani, maşuğun hatasını görmezsin, maşuğun üzülmesini yara almasını istemezsin. Aşk devri kapanmıştır. Sevgimiz daim.

    Sizin çıkarlarınızın yarattığı cehennemde yanıyoruz. Bizim, iyi niyetimizle, senelerdir “Aman harekete zeval gelmesin.” diyerek susuşumuzdan güç alıyorsunuz. Tıpış tıpış sandığa gidip, ‘orospu çocuğu’ diye sövdüğümüz dinazorlara küfrede küfrede oy vermemizden güç alıyorsunuz. Sizler, peşinden aşığını süründüren, aşığına her türlü rezilliği, kepazeliği makbul gören zalimlersiniz. Aşk devri kapanmıştır. Sevgimiz daim.

    Oy aldığınız ve sizi var eden kitle gençler iken, kıçındaki kıl ağarmış, iki cümleyi bir araya getirmekten aciz soytarılarsınız sizler. Dil bilmezsiniz, iş bilmezsiniz, teşkilatçılık bilmezsiniz, üslup bilmezsiniz, halkı bilmezsiniz. Emin olun, sizin donanımınız ve siyaset yapabilirlik kapasiteniz katbekatı ülkücü gençlerde mevcut. Sizlerden biri televizyona çıkacağı zaman, 250 senede bir ortaya çıkan mavi ayı izleyen insanoğlu gibi, televizyonların başına üşüşüyoruz hepimiz. Sonra bakıyoruz ki, konuştuğunuz, bu milletin hayrına ürettiğiniz bir tane ayakları yere basan proje yok. Televizyon programlarındaki en vizyonsuz adamlar, nedense hep ülkücüler oluyor. Peki gerçekten bu ülkenin en vizyonsuz adamları ülkücüler mi? Eğer öyle değilse, temsiliyet sorunu var demektir. Yine de gidip oy veriyoruz işte. MHP, bu ülkenin teminatı diyoruz. Aşk devri kapanmıştır. Sevgimiz daim.

     Bu saatten sonra, MHP yönetiminin yanında yer almak, dalkavukluktur. Her nerenin başkanı olursan ol, bu herkes için geçerli. Tavsiyem, ülkücülük iddiasında olan il ve ilçe başkanlarının onurlarını kurtarmak adına görevlerinden istifa etmeleri.

    Problem şurada. Seçimden önce, “Aman seçim var, bölünme olmasın. Aykırı ses çıkmasın. “ diyoruz. Eleştiremiyoruz. Seçimden sonra, “Aman Türkiye’nin MHP’ye ihtiyacı var.” diyoruz. Eleştiremiyoruz. Bu, bir hataydı. 1 Kasım seçimleri yüzümüze çarptı bu hatayı. Artık devir değişti. Eski dünya yok. Artık öyle genel merkezlerden savrulan emirlerle kontrolünüzde tutamazsanız kitleleri. Genel merkezlerden savrulan, üç paralık tehditlerle korkutamazsınız insanları. Yetkiniz varsa, sorumluluğunuz da var demektir. Sorumluluklarınızı yerine getirmiyorsanız, hesabını verirsiniz. Aşk devri kapandı. Sevgimiz daim.

    Evet. Aşk devri kapandı. Sevgimiz daim. Sevgimden yazıyorum bu yazıyı. İçim acıya acıya. Bizi düşman belleyenlerin, yazımı okurken mutlu olacağını bilerek ve bunun ağırlığı altında yazıyorum yazımı. Malumun ilanı oldu bizimkisi. Artık, “Kol kırılır, yeni içinde kalır.” yok benim için. Ne konuşulacaksa herkesin gözü önünde konuşulacak. Ne konuşulacaksa, mana gömlekleri giydirmeden konuşulacak. Koca ninemin deyişiyle, ak göt kara göt belli olacak. Yoksa, ölüme doğru gidiyoruz. Ülkücülerin içtihat kapısını kapattığınız günden beri, Azrail ensemizde. Düşünüyoruz, eleştiriyoruz artık. Ersagunluk düşse de hissemize, bunu ilelebet yapmak zorundayız. Rahmetli  Cebeci’nin ve Karakoç’un birer şiiriyle bitiriyorum yazımı.


AYRILIK HAVASI
Ben nefret eyledim sizin gerçekten;
Yalanı severim, yalanı gayri...
Tiksindim bülbülden, gülden, çiçekten;
Yılanı severim, yılanı gayri.

“Sapıtmış bu” diye beni yeriniz,
Hakkımda bin türlü hüküm veriniz.
Omuzumda yüktür dirileriniz,
Öleni severim, öleni gayri.

Uzun yaşamayı saymadım sanat;
Kurda yürek oldum, kartala kanat...
Oturup ağlayan korkağa inat,
Güleni severim, güleni gayri.

İyinin ardından “kötü” demezdim,
Kötünün elinden ekmek yemezdim;
Birlikten kopana selam vermezdim;
Böleni severim, böleni gayri.

Yıllarca boş yere canımı sıktım;
Nihayet yol buldum, çığırdan çıktım.
Beyden, efendiden, sayından bıktım;
Ulanı severim, ulan’ı gayri.

Abdurrahim Karakoç



ŞAFAĞA ÇEKİLENLER
Kim söylecek türküsünü bundan böyle,
Ötükenli atların, Deli-Günlü Noyanların?
Buz tutmuşken kavga zincirli bileklerde,
Kim paylaşacak acısını dolunayın,
Bu Uygur yağısı göklerde...

Uyvar kalesinin eski yoldaşı
O batılı akşama yenildiniz...
Ne kırıldınız, ne büküldünüz,
Bir Yeniçeri palası gibi,
Öç gününe çekildiniz...

Bırakın dört yönden şaha kalksın yalnızlık.
Yeter ki siz unutmayın
Gümüş kabzalara sinmiş çağları
Ve emin siperlerin arkasında
Hırsla soluyan tuğları...

Şimdi güvercinler geçer üstünüzden,
Selamsız, kavgasız, töresiz...
Acı rüzgarlarda saçlarınız savrulsun.
Işık düşünceli çocuklar, canım çocuklar!
Yenilginiz kutlu olsun!

Dilaver Cebeci


Aşk devri kapandı. Sevgimiz daim.








11 Temmuz 2015 Cumartesi

UYUMANIN ŞAHSİ MANİFESTOSU



Gökay Aytekin
12.07.15
“Uyumak, insanoğlunun hayata karşı takındığı en güzel tavırdır.” demişti bir gün, güzel bir insanoğlu. O an için fark ettim, neden çok uyuduğumu. Uyumak, gerçekten de çok anlamlı bir eylem. Çünkü, yaşamanın zıddı... Uyumak, ölümün küçük kardeşi... Yaşamamaktır, özlememektir, hatırlamamaktır, bilmemektir, düşünmemektir, olmamaktır kısaca. Yani, insana acı veren her şeyden kaçmaktır.

En başta, uyumak benim için, hasreti unutmak sanki. Ve hasretin sırtına yüklediği bütün saman balyalarını sırtından indiren amelenin soluklanması gibi. Soluklanırken, bir dal cigara yakıp, dağlara taşlara gözleriyle türkü yakması. Yani bir solukluk nefes, zehirli gazla doldurulmuş işkence odalarında iki adet oksijen atomu. Hayat, yani yaşamak, bir balinanın habitatı denizde, balık gözlemesi, yüzmesi belki. Ama uyumak, bütün bunlar için balinanın kafasını bir an denizin yüzeyine çıkarıp derin bir nefes çekme zorunluluğuyla eşdeğer benim için. Biyolojik bir ihtiyaç değil, tamamen insani ve post-insani bir süreç. Yani derin bir soluk. İşte ben bu soluğa sarılıyorum sıkı sıkıya. Çok uyumamın sebebi de bu. “Uyku gaflet bastı, uyanamiram” diyen ses, uyanma boşver. Uyanırsan, Yemen’i öğrenirsin, ağanın dönüp de gelmeyeceğini öğrenirsin.

Hiçbir hasreti, hiçbir acıyı, hiçbir terk edişi, hiçbir ayrılığı hatırlamak istemiyorum. Eğer, bir insanın, sağlıklı yaşaması için 6 saat hatırlamaması yetiyorsa, ben, 14 saat hatırlamamak istiyorum. Evet, 14 saat uyuma kapasitem de var. Yaz hariç. Çünkü, hayatın vücudumuza yüklediği bütün pisliği, terleme vasıtasıyla dışarıya atıyoruz yazın, bu da uyumamızın önünde mühim bir engel. Bu yüzden kışı seviyorum, daha çok uyuyabiliyorum, hava soğuk, yorgan sıcak, günler kısa, her şey uyumam için tasarlanmış sanki. “Madem soysuz gönlün bende yok idi/ Niye doğru yoldan şaşırdın beni” dizelerini bağıra bağıra daha az söylüyorum kışın. Daha çok uyuduğum için.

Türküleri dinlememek için de daha fazla uyuyorum. Çünkü yanımı daha fazla taşa vermek istemiyorum. Toprak, kanımı emmesin artık. Azraile borcum birikti, kapıya haciz dayandı. Canan, canımı daha fazla alsın istemiyorum. Uyurken, uçuyorum, kaçıyorum, heyecanlanıyorum, paintball oynuyorum, adam bıçaklıyorum. Türkülerin afyonunu beynimin damarlarında istemiyorum artık. 14 saat uyurum, 10 saate de yapacak bir şey yok. “Sen ağlama garip anam/ Kadir Mevlam kerimdir” derim geçerim.

Senin için çürümüş diyenler var bana. Çürür tabi, günde 20 saat uyuyabilsem çürür müydü içim, o zaman görürdünüz. İnsanın, hayatın bahşettiği kocaman kocaman lanetli pislik çığlarına günde 10 saat maruz kalması kolay mı? 20 saat uykuyla, 4 saat maruz kalsam çürümezdi belki. Uyumak, arz-talep eğrilerini daha az düşünmek demek. İnsan rasyonel mi diye sormazsın uykunda. Kapitalizm, insan var olduğundan beri var mıdır diye düşünmezsin bile. Koalisyon hesapları ve üzerine yapılan anlamsız kusmuklar, gündeminin dışındadır. Yani uyumak, keklik gibi kanadını süzebilmektir.

Mesela ben, uyurken, asla ‘At, yokuş yukarı mı daha kolay koşar, yokuş aşağı mı?’ diye düşünmem. Asla, ulan bu kez tahammül mü etsem, sefer mi eylesem demem. Böyle aptal aptal şeyler yoktur uyku anında. Güzel de olsa, çirkin de olsa, insanın kendisi, uykusandadır. Oradaki tek dostun, kendindir. İnsan, orada her zaman kahramandır. Hayatında kahraman olamayanların, kahraman olduğu tek mecradır orası. Ulan insan neden sarılmasın böyle bir ana? Tam cennetin yandan yemişi değil mi?

İnsan, hayata karşı ördüğü duvarları sadece uykusunda yıkabilir. Gerçek ben ile ancak orada tanışabilirsin. İyi biri misin, ahmak mısın, sapık mısın orada anlaşılır. Koca ninemin deyişiyle, ak g.t, kara g.t orada belli olur. İnsanın g.t rengini bilmesinden daha büyük birşey var mı bu hayatta? Sırf bunun için bile, sarılınmalı uykuya.

“Var mı pulun/ Cümle alem kulun/ Yok mu pulun/ Cehennemdir yolun” demek zorunda kalmazsın mesela uykuda. Çünkü, uykuda pulun vardır. Neye ihtiyacın varsa o vardır. Kula ihtiyacın varsa pulun vardır, cehennem istiyorsan pulun yoktur. 2 2 4. İstersin ve olur. İşte Umut’un dediği gibi, bu dünyadaki bütün adaletsizliğe, ahlaksızlığa, kepazeliğe, dalkavukluğa, kevaşeliğe karşı takınılmış bir tavırdır uyku. Seni umursamıyorum ulan hayat! demektir bir nevi. Hapishanelere güneş doğması demektir.

Şafak söksün, biz uyuruz. Biz, yaşamasını iyi bilmeyiz, uyumasını iyi biliriz. Biz uyuyalım, herkes uyusun. Fahri Kayahan da uyusun. En derin Fahri Bey uyusun. Belki o zaman Sunam uyanır.







                

19 Haziran 2015 Cuma

GÖZYAŞI İLE YEŞEREN AĞAÇ

Üsküdar

Tersine yeşermiş bir ağaç gibiyim.
Köküm, yemyeşil ve havayı solumakta.
Yapraklarım, simsiyah ve tutunmakta toprağa.
Yanlış yerde, zamanda ve şekilde
Kök salmışım bu çağa.

İnanmışlar ordusundan bir çocuk gelmeli,
Elleri ve yüreği kirlenmemiş olsun.
Tanrı onun kollarına kuvvet vermeli,
Söküp beni bu bereketsiz topraktan,
Taa uzak diyarlara, köklerimden dikmeli.

Kökümün gölgesinde dinlenemeyen,
İnsanlar nefeslenmeli 
Yaprağımın izdüşümünde.
Ormanlar içre
Ağaçların acziyetini görmeliyim,
Son kavgamda, son düşümde.